Denizim büyüyor...

...evimin fanatikleri...

2011-05-23T00:59:00.000+03:00

minik adam: nooldu baba?
baba: şampiyon olduk oğlum.
minik adam: ....
baba: biz kazandık oğlum, şampiyon olduk.
minik adam: maça gidelim baba!
baba: bitti ya oğlum maç :))
minik adam: hııı, baksana ne kadar kalabalık!!! arabalara bak:)))
baba: kutlama yapıyorlar oğlum.
minik adam: eveeet, bizde kutlayalım.
baba: hadiiii... :))

so tell the girls that I am back in town...

2011-05-07T23:26:00.000+03:00

...bu yazımın ulaştığı tüm annelere...

...anneler gününüz kutlu olsun...

...annem, seni çok seviyorum...

...minik kuşlarınızla bir ömür sağlık, mutluluk dilerim...

...sevgiler, nilo...

:::martı misali:::

2011-02-25T09:24:00.000+02:00

...uzun soluklu ayrılıklar kısa ve kesik cümleler getiriyor aklıma...

...kısa kısa yazsam ne olur ki bu sefer?...

...öyle yapim ben en iyisi...

...minik adaman başlamak ister gönlüm...

...minik adam çok iyi, boyu uzadı, herşey kısacık oluyor, çok komik...

...saçlarını büyük bir mücadele ile tekrar kestirdik, Juve görmen lazım...

...Ayna ablasına çok alıştı, süper anlaşıyolar maşallah...

...bendeniz iş kuşu, çalışkan arı...

...sevgilim deseniz öğreten adam...

...biz derseniz çok iyiyiz, akşam burda olacağız...

...belki aynı çatı altında karşılaşırız...

...olmazsa iyi hafta sonları dileriz...

:::bize dair:::

2011-01-19T12:55:00.000+02:00

* güzel bir yılbaşı tatilinden sonra -epi topu üç gün ama olsun ilaç oldu- ilk iş günü yeşil giydim, bol kazançlı geçsin 2011 diye, ikinci gün mor giydim enerjim artsın diye, üçüncü gün kahverengi giydim toptağa yakın hissetmek için, perşembe gri önümde zor günler var güçlü olmak için ve cuma da kot giydim, rahat olmak için:)) abartmışım...

* blog gezmeyi özledim, readerım kendinden geçmiş vaziyette. zamanımın çoğunu işte geçiriyorum, kalanları ise minik adam ve sevgilimle geçiriyorum. boş bulduğum vakitlerde ya ev işi yapıyorum ya da film seyrediyorum. yoğun bir günden sonra film seyretmek inanılmaz rahatlayor beni, rakamsız, hesapsız güzel bir uyku çekiyorum.

* matematiği, sayıları çok seven bu kişilik yine onlarla bağlantılı bir işte çalışıyor ve istatistik yapıyor. matematiğin kesinliğinden sonra istatistiğin sonuç aralıklarına alışmak zor oldu ilk başlarda. şimdiyse katıldım kervana ve çok kabaca rakamlarla doğru yalan söyleme bilminin bir parçası oldum. hadi bakalım...

* hem kendi işimden hem de sevgilimin yoğunluğundan sevgilimle görüşemez, doğru dürüst muhabbet edemez olduk. haftasonları çalışan kocaya bir yandan üzülürken bir yandan bencillikle keşke yanımda olsaydı diye düşünüyorum. yaz gelsin, sevgilim evine dönsün...

* minik adamın keyfi yerinde onda hava her daim 10 numara. bezi bıraktırmak için çalışmalara başladık, her değiştirdiğimizde hava ısınınca bezin sıcak olacağını, bezsiz daha rahat edeceğini, artık onu takmayacağımızı ve tuvaletini tuvalate yapacağını anlatıp duruyoruz. vakti zamanı gelince göreceğiz bakalım ektiğimiz tohumlar meyve verecek mi...

* emziği hiç sormaz oldu artık, ne ilginç sanki hayatında hiç yer almamışcasına yaşıyor. en ufak birşeyi daha saklanamaktan hoşlanan, eşyalarına bağlı olan biri olarak bu davranış garip geliyor bana. ama bir yandan da -zorunlu- iradesine hayran oluyorum...

* çok fazla televizyon seyrettirmek istemiyoruz ancak yasaklar delinmek içindir misali en son noktaya kadar zorluyor şansını. yangına körükle gittiğimi bile bile geçen hafta araba sevdalısı minik kuşa Pixar Cars çizgi filminin cdsini aldım, deli olmuş vaziyette. büyük bir keyifle beraber oturup şimşek Mcqueen ve Mater izliyoruz ana-oğul...

P.S. bazıları farmville sever bizim evde carville oynanıyor...

atraksiyonlu muhabbetler...

2011-01-05T14:15:00.000+02:00

minik adam ve annesinin son zamanlarda uğraştıkları çeşitli oyun ve etkinlikler:
.
anne: sana harika bir sürprizi vaaarrr:)
minik adam: yaşasıııınn, süypyiiiizzzzzzz.
anne: bak bakalım poşetin içinde ne vaar?
minik adam: aaaaa üçgenley, kayeley, yenkli bunlayyy.
anne: evet aşkım renk renk, hadi sıralayalım onları.
minik adam: sıyalayım onlayıııı, yaşasın.
...poşet nerdeyse yırtılarak açılır, minik adam şekilleri eline aldıkça daha bir keyiflenir...
minik adam: mavi kaye, yeşil daiye, kıymızı dikdöytgen, yenkli üçgenleyyy...
anne: sevdin mi aşkım?
minik adam: çok güzellleeeyyy.
anne: süper, beğenmene çok sevindim.
minik adam: onlayı da koyalım oyaya...
anne: hadi :)

anne: aşkım makasla kağıt kesip yapıştıralım mı?

minik adam: makasss, yaşasııın!!!
anne: hadi örtüyü serelim...
minik adam: aaaaa, öytüüüü! seydiiiikkk.
anne: makas, kağıtlar, uhu hazır.
minik adam: kıyt kıyt yapıyoy deniz, yapıştıyıcaz onlayı sonya.
anne: evet annem, önce kesmeliyiz.
minik adam: kaye keselim anne.
anne: parmaklarını deliklere koymalısın annecim, tek elle yapmalıyız. baş parmağın buraya, diğer ikisi buraya.
minik adam: baş paymak buyaya..
anne: eveeeet...
minik adam: onlay buyaya, kesiyoyuuuuzzz...
anne: şimdi uhuyu dök üstüne, ters çevirip yapıştıralım...
minik adam: döktük uhuyu, kelebek gibi oldu anneee..
anne: hay sen aklınla bin yaşa emi çocuk :)))

.
minik adam: anne kıyt kıyt yapalııımmm...
anne: olur aşkım yapalım, kesince yapıştıralım mı peki?
minik adam: yaşasıııın, uhhhuuu:)
anne: hadi bakalım, kesiyoruz, tek elle ama Denizcim, diğer elinle kağıdı tutacaksın...
...işaret parmaklarını deliklere sokmuş kesmeye çalışan minik adam bir yandan da konuşmaktadır...
minik adam: tek elle, baş paymaaakkk oyaya...
anne: evet annem, hadi öyle yap.
minik adam: kıyt kıyt kesiyoy denis anne.
anne: hadi artık yapıştıralım kestiklerini, dök uhuyu üstüne ama ters çevirip yapıştır.
minik adam: döktttüüükkk, ip gibi oldu anne bu.
anne: evet aşkım, afferin. bi tane daha dök bakalım.
minik adam: döküyoy denis, aaa dokuz buuu..
anne: eveeet, aynı dokuza benziyor, yapıştır hadi onu da kuzum...

.
anne: deniz bak sana ne aldımm:) sürpriiizzz:)
minik adam: aaaa süypyiisss!!!
anne: bunlar sticker, yerinden çıkartıp defterinde istediğin yere yapıştırıyorsun...
minik adam: ayabaaaa onlaayy!!!
anne: hadi bakalım, kenarından tutup, bak şöyle çıkartıp yapıştırıcaz.
minik adam: bak şöyle, uhu neyde anne?
anne: annecim, yapışkanlı, uhulu bunlar, sürmeden yapıştırabiliriz.
minik adam: uhulu bunlaaay!!
anne: evet, nereye yapıştıracaksın peki?
minik adam: neyeye yapıştıyacaksııııın, oyaya!!
anne: tamam, yanına ne koycaz?
minik adam: kıymızıııı ayabaaaa... hızlı gidiyoooo anne ooo...

anne: öyle mi?? çok güzel oldu anneemm:)

turkuazoo' da bir pazar günü...

2011-01-04T09:39:00.000+02:00

balıklara gideceğimizi söyledim bir gün öncesinde, heyecanlandı, "hep beraber, arkadaşlarında geliyor" dedim daha bir mutlu oldu. kahvaltısını bile daha hızlı yaptı, "hadi dedim vakit kaybetmeyelim" koşa koşa üstünü giyindi hiç oyalanmadan. arabada oturken bile hiç mızmızlanmadı, yanlış alışveriş merkezine girip oyalanmamıza rağmen sabırla bekledi.

daha öncede indirimli alışveriş sitelerinden bahsetmiştim, biz bu tür organizasyonlar için çok kullanır olduk onları, indirim bahanesiyle toplanıp gidiyoruz cümbür cemaat. geç kaldık ama yinede pazar kalabalığına kalmadan içeriye girdik. girdiğimiz andan itibaren "çıldırdılar" diyebilirim...

herkes için çok güzel düşünülmüş bir fikir akvaryum ama eğer yurdışında bi yerlerde gittiyseniz pek beğenmeyebilirsiniz çünkü biraz küçük. tabi bu durum sadece büyükleri rahatsız edebilir sonuçta minikler için herşey kocaman. hepsi balıklara bayıldılar, her bir akvaryumun önünde ayrı bir sevindiler. minik adam ordan oraya koşuşturmaktan ter içinde kaldı, bütün balıkların ayrı yarı renklerini saydı, tanıyamadıklarının isimlerini sordu, bıdır bıdır sürekli konuştu.

içerde köpek balıklarını görebileceğiniz uzun ama malesef dar ve havasız - yada bana öyle geldi daraldım çünkü baya- bir tünel var. minik adam teyzesinin kucağında tüm balıkları ellemeye çalıştı özellikle köpek balıklarına bayıldı. dişlerinin çok büyük olduğunu ısırırsa acıyıp kanayacağını anlatıp durdu. köpekbalığından sıkılınca da koridorun içinde sağa sola bakarak koşmaya başladı, sonları Allah' tan çok kalabalık değildi bir problem yaşamadık.

bol bol oynadılar, özellikle akvaryumların önünde mutluluktan zıplama ve gülüşmeler şeklinde anlaştılar. evde ya da parkta sudan alamadığımız minik adam, şaşırtıcı bir şeklide suyla oynamak hiç istemedi. bikaç kez taş atmak istedi, bir tanesini de atmayı başardı, dışarı atacaklar diye korktum valla. Eylül ve Efe, elele tutuşup gezdiler çoğunlukla, bayıldılar balıkları izlemeye. Derinkız' da bizimleydi aslında o gün ancak korktuğu için onlar turu biraz hızlı ve kısa kesmek zorunda kaldılar.

P.S. Eğer daha önce akvaryuma gitmediyseniz mutlaka gidin ve eğer daha önce miniğinizi akvaryuma götürmediyseniz mutlaka götürün derim ben...

2010-12-31T14:54:00.000+02:00

bir oyun grubu anatomisi...

2010-12-29T23:44:00.001+02:00

Toplandık, toparlandık her zamanki gibi rötar yaptık ama eksiksiz yola çıktık ve minik bir konvoy yaparak kuzum Ömer ve tatlım Zeynep'lere ulaştık. Bizi çok sevinerek karşılayan Zeynep, diğerlerine göre biraz büyük olduğu için sonlara doğru onlarla beraber olmaktan çok sıkılıyor ancak Ömer ise tam tersi en küçük olduğu için kimseye pas vermeden ama hiçbişeyden de geri kalmadan takılmayı tercih ediyor.

bazen gittikçe iyi anlaştıklarını düşünüyorum bazen de ufacık bişeyden ortalık birbirine giriyor ve keyfim kaçıyor. yanyana aynı oyuncakla beraber oynarken bir anda ortam karışabiliyor, hele birde söz konusu olan oyuncak araba ise. minik adam içeri girdiği andan itibaren evdeki arabaları gözüne kestiriyor ve gidene kadar kimseye vermek istemiyor. sorun mu sorun :)

eski fotolarına baktıkça büyüdüklerini daha kolay kabul ediyorum, ilk buluşmada bırak hareket etmeyi oldukları yerde kalan veletleri bu buluşmada sepetlerin içinden, dolapların üstünden topladık. örneğin bu iki küçük hanım ne kadar masum görünüyorlar dimi, amaaa fotoğraf yanıltıcı olabilir, bir gün buyrun ve marifetlerini görün derim ben:))

Efe'me: Efeee kuşum, tatlım, kızma sen bana emi, Nilo'nun jetonu geç düşüyor bazen biraz. çok seviyorum ben seni, öpüyorum tatlı yanaklarından...

P.S. sizi ve veletlerinizi seviyorum bayanlar, xoxo...

bu müze herkese tavsiye edilir.

2010-12-19T13:44:00.000+02:00

kurban bayramından kalma bir post bu aslında, tembelim diyorum dinletemiyorum. neyse son zamanların en dahiyane fikri olduğunu düşündüğüm indirimli alışveriş sitelerinden birinde Koç Müzesi için giriş biletlerinin yarı fiyatına düştüğünün haberi geldiğinde en kötü beğenmeyiz diye düşünmüştüm. oyun grubu ile haberleşip cümbür cemaat aldık biletlerimizi. harika bir İstanbul sabahında kahvaltımızı müzenin içinde inzivaya çekilmiş Fenerbahçe vapurunda yapmak için yola çıktık. müzenin bahçesine girdiğimiz andan itibaren içerdeki hava bizi sardı, keyiflenmemek mümkün değildi....

bilmeyenlere minik adam bir araba hastası, renk renk saydı hepsini, bir ileri bir geri koştu aralarında. modellerini anlattırdı ama en çok hoşuna gidenler camekanların içindeki küçük model arabalardı. bakmak için geldiğimizi satın alamayacağımızı baya uzun uğraşlarımız sonunda anladı.

müzenin asma katında at arabaları, bebek pusetleri, bisikletler ve motorsikletler yerleştirilmiş. hepsi birbirinden güzel ve özenle korunmuş, bi ikna turu da bu katta yaşadık alamayacağımıza dair...

teknoloji kısmını da düşünmüşler, düğmesine basınca çalışan ve içi görünen makinalar, kolay kaldıraçlar, şeffaf otomobiller, bilgisayarlar hatta ipdlar bile koymuşlar. bütün çocuklar pervane oldular resmen..

trenlerin arasına daldık bir ara, kadıköy-moda tramwayına binip eski günlerimizi yad ettik sevgilimle. koca koca trenlerin dışında müzede 3 uçak, irili ufaklı bir sürü tekne, maketler, itfaye arabaları, kamyonlar, yaklaşık 15dk gezinti yapılabilen yolcu treni, çeşit çeşit motorlar vardı.

ama en uzun vakit geçirdiğimiz yer tabiki atlı karıncaydı, günün sakin bir saatine denk geldik herhalde en az 5 kere yer değiştirip binmişlerdir atlara, arabalara. müzenin bu kısmını sadece onlar değil koskoca veliler de sevdi, hatta bir ara görevliden gelen kırılabilir ihtarı üzerine tahtravalliden inmek zorunda kalanlar, salıncakta biribirini sallayanlar bile oldu:)

düşündüğümden çok çok daha güzel bir müzeydi gerçekten. büyük küçük herkese tavsiye ederim, hele fotoğraf çekmeyi seviyorsanız ayrıca tavsiye ederim. güneşli günlerin anısına olsun, iyi haftasonları millet...

vuslat.

2010-12-17T23:46:00.000+02:00

"Vakt-i şerîf hayr ola, hayırlar feth ola, şerler def' ola.

Dervîş kardaşımızın niyâzı kabûl ola.

âşiyâne-i Mevleviyyede râhatı müzdâd ola.

Demler safâlar ziyâde ola.

Dem-i Hazret-i Mevlânâ Hû diyelim Hû."

muhabbetler vol.2

2010-12-15T23:13:00.003+02:00

bütün gün yoğun bir tempoda çalışan anne, evine gelmiş minik oğlu ile eğlenceli bir gece geçirmiştir. yorgunluktan gözünden uyku akmaktadır ama minik kuşu hiç de aynı durumda değildir, uyku öncesi muhabbetlerine başlarlar vee konu konuyu açar...

minik adam: kadıkööy çook kalabalııkk.
anne: evet aşkım.
minik adam: heyyey insan doluu.
anne: hıhı.
minik adam: tıyafik vay yollayda.
anne: çok araba var annem o yüzden.
minik adam: çook ayaba vay, otobüsley vay, kocaman otobüsley.
anne: evet hayatım.
minik adam: ışık yandı, yeşil yanınca geçiyolay.
anne: kırmızı da?
minik adam: kıymızıda duyuyolay.
anne: aferin sana.
minik adam: taksi, beyaz ayaba, otobüs... yukayda kıymızı metyobüs vay.
anne: yukarda mı?
minik adam: yavaş gidiyoy, yaylayın üstünden.
anne: tren annem o.
minik adam: yanlış söyledim ben, tyen o.
anne: olsun annem sorun değil. (uyusak ya artık...)
...uyku kaçamakları...
minik adam: müzik okulunda ne yaptın?
anne: sabah konuşsak annecim?
minik adam: ömeten geldi, arkadaşların geldi.
anne: evet annem, sabah diyorum ben? (başladık mı ne?)
minik adam: davul çalmadı Deniz.
anne: evet hatırlıyorum aşkım.
minik adam: davulu yerine koydun, defi istedin.
anne: eveet, başka?
minik adam: yumurta çaldın, dizleyine vurdun.
anne: hııııhı. (dalıyor muyum ne?)
minik adam: aşağı yukayı salladın, ömetmen gösteydi sana.
anne: evet aşkım, afferin sana.
...uyku kaçamakları...
minik adam: aklıma biy fikiy geldi.
anne: evet aşkım. (hayır aşkım)
minik adam: dişleyimizi fırçalayalım.
anne: fırçaladık ya annem.
minik adam: hı, laboloda.
anne: eveeet.
minik adam: elleyimizi yıkıyoyuz, üzümüzü yıkıyoyuz.
anne: evet annem, hadi uyuyalım artık.
minik adam: anne?
anne: hıı hıı...
minik adam: seni çok seviyoyum ben, mmııııhhhhh.(öper)
anne: bende seni çok seviyorum kuşum... (inanamıyorum gerçekten uyuyorum galiba...)

emzik bırakma günlüğü.II.

2010-12-13T12:29:00.000+02:00

emziği bıraktırmaya çalıştığımızdan daha önce bahsetmiştim, ilk bikaç hafta hem onun için hem de bizim için çok zor oldu. her saat başı kurulmuş saat gibi sordu, olmadığını söylediğimizde ağladı, zaman zaman dayanamayacağımızı düşündük ama atlattık. dışarı çıkarken, markete giderken ya da arkadaşları ile buluşurken hafif bir korku oluyodu içimizde ya birinin emziğini kaparsa ya da kendininkini tutturursa diye, hem biz dikkatli davrandık hemde arkadaşlarımız çok destek oldular, minik adamın olduğu yerlerde mümkün oldukça kendi veletlerine emzik vermediler.
.
iki haftanın sonunda artık emziğini sormaz veya gördüğü zaman ilgilenmez oldu. bıraktırmayı düşünenlere en önemli iki tavsiyem: zamanını kollayın ve öyle bir zamanda bıraktırın ki bir daha geri dönüşü olmasın ve tabi ki tutarlı olun. söylemesi kolay uygulaması çok zor biliyorum ama bizim en önemli kazancımız bu oldu. başlangıç olarak evdeki, çantalardaki tüm emzikleri toplayıp sakladım ve ne sevgilime ne de bakıcımıza, kimseye nerde olduklarını söylemedim -hatta şu an kendim bile hatırlamıyorum nerde olduklarını- böylelikle zor durumda kalmayacaklardı. minik adam sorduğunda herkes aynı cevapları verdi ki daha kolay inansın ve daha çabuk unutsun. bazı çocuklar için emziğin anlamı çok büyük, minik adam içinde öyleydi o yüzden her istediğinde uzun süre ağlatmaktansa en sevdiği oyunlarla -bizim için suyla oynamak ve saklambaç oynamak- ilgisini başka noktalara çektik.
.
sonuç mükemmel, artık emzik istemiyor! hatta emziği bıraktırma sebebimiz olan dişlerinin bozulması bile düzeldi sanki ya da bana öyle geliyor:) emziği hayatımızdan çıkardık çıkarmasına ama hayatımıza yeni giren bazı alışkanlıklar oldu: bol bol uyku vakti sohbeti ve işaret parmaklarını ağzına sokma. sohbetlerimizi ara ara yazıyorum, ancak uykuya geçme süresi bazı günler -anlatmak istediklerine bağlı olarak- bir saati bulabiliyor yine de sevgilim de bende çok keyif alıyoruz sonuçta sakin bir ortamda onunla sohbet etmek gibisi yok. fakat şu parmak olayını ne yapacağız bilmiyorum, parmağını kesinlikle emmeye çalışmıyor, sadece tırnağını dişine takıyor. nazikçe çıkarmasını istiyoruz, bakalım zamanla göreceğiz ne olacağını...
.
ayrıca uyku arkadaşlarına da biraz düşkünleşti, bobo ve battiye. batti, minik adam daha doğmadan ananesinin çok beğenenerek aldığı polar bir battaniye ve bobo ise yumuşak köpeği. battiye gözümüz gibi bakıyoruz, bir daha bulamayız ancak bobo ikeadan. her ikisini de bilinçli olarak sevdirmeye çalıştığımız söylenemez, zamanla gelişti aslında. ilk başlarda battiyi kullanışlı diye sürekli yanımıza alıyorduk, sonrasında O da battiyi yanında istemeye başladı. karşı çıkmadık, yazın 45 derece sıcağında kucağında polar battaniye ile uyudu, doktorda, arabada, evin dışında olduğumuz hemen hemen heryerde batti de bizimle. bazen boboyu da yanına almak istiyor ama bobo çantada taşınmayı sevmediği için genelde evde kalmayı tercih ediyor:)

bobo ve battiyi bıraktırma gibi bir düşüncemiz yok, ne zaman isterse bırakabilir. ama emzik olayı süper oldu, düşünen ailelere kolay gelsin ve darısı başınıza diyorum...

heyyeyde pamuklay uçuyoy...

2010-12-11T15:24:00.000+02:00

çok mu kar yağmasını istedim acaba, hemen de cevap geldi, hem de en soğuğundan. çok güzel bir hava var dışarda, evde kalıp dinlenmek sıcak bi şeyler içmek için mükemmel bir hava. söylemeden edemeyeceğim daha az soğuk olmasını tercih ederim tabi ama yine de yaşasın evde olmak!
.
koyun koyuna uyandık minik kuşumla güne. akşam kendi odasında, kendi yatağında uyuttuğumuz çocuk her sabah bizim yatakta uyanıyor. eski yatağının bariyerlerini kaldırmamıştık, ufak olduğu için düşebilir diye ama şimdi yeni bariyersiz yatağında top koşturuyor. biraz büyük almışız daha ortasına bile yetişemiyor sayılır, aile boyu o yüzden yaşasın özgürlük!
.
minik adamla başbaşayız bütün gün, sevgilim haftasonu çalışmaya başladı malesef. ama yine de güzel bir cumartesi bugün, aklımda bir sürü atraksiyon var kuşumla beraber yapmak için. gingerbread kurabiyelerinden yapıp, mikinin oyun evini izlerken yiyebiliriz, parmak boyası yapıp birbirimizin suratını boyayabiliriz ama en heyecanlısı yeni yıl ağacımızı kurabiliriz! evet evet, kesinlikle yaşasın yeniyıl!
.
minik adam uyuyor şimdi, dinleniyorum bende, kendime güzel sıcak bir nescafe yaptım, süt koydum içine bugün nedense. biraz başım ağrıyor dokuza kadar uyudum ya alışık değil bünye. ev çok sessiz, dışarısı çok sessiz, yaşasın sessizlik!
.
bugün çıt çıkmayan evde geçen hafta tam kadro oyun grubu için toplandı. çocukların bağrışmalarından kendi söylediğimizi kendimizin duymadığı, oyuncakların koltukların altından toplandığı, kesinlikle daha az kavgalı, bol kahkahalı, hoş sohbetli, yemeli içmeli, eğleceli bir oyun grubu toplantısı yaptık. minik adam misafilerimizden erkek olanlarına karşı biraz hırçın davranırken gelen tüm bayanlara annelerde dahil öpücükler dağıttı. seviyoruz biz hepsini, herşeye rağmen yaşasın oyun grubu!

minik kuşum uyanır birazdan, sevgilim eve gelir. çakılıp kaldığım şu koltuktan kaltıp sıcacık mis gibi bir kış çorbası yapayım yahu. söylemiş miydim, yaşasın evde olmak!

muhabbetler vol.1

2010-11-26T10:25:00.000+02:00

sabahın erken saatleridir hatta anneye göre o kadar erkendir ki kargalar bile henüz kalkmamıştır. minik adam her zaman ki gibi saati umursamadan kalkmış ve bir yandan annesini poposuyla yataktan iterken bir yandan "şalona şalona" diye bağırmaktadır. çaresiz acıkta olsa belki koltukta uyuklarım ümidiyle yataktan kalkan anne, minik kuşunun bezini değiştirir, çoraplarını giydirir ve beraber salona giderler. uyumaya devam etmek istemektedir ama minik adam muhabbet etme havasındadır...
...uyku kaçamakları...
minik adam: ayabalaay çok hızlı gidiyolaay..
anne: eveeet kuşum.
minik adam: önleyine hiiç bakmıyoylay...
anne: bazıları bakıyo ama annecim.
minik adam: annem, siyah ayabanın tekeyleyi bozulmuuuş.
anne: nasıl, tamir edelim hemen?
minik adam: toynavida ile çeviyelim onu.
anne: tamam annecim, başka nesi bozulmuş?
minik adam: önü bozulmuş, ateşe çaypmıış..
anne: aaa ateşe mi çarpmış?
minik adam: hıı, patladı ateş, ayabadan indiler sonya..
anne: kim onlar annem? (aksiyon filmi mi başladı?)
minik adam: abla, abi onlaaayy...
anne: ?!?!?!
...uyku kaçamakları...
minik adam: beyaz ayaba takla atttıııı...
anne: kaza mı oldu? (film bitmedi mi hala?)
minik adam: kaza oldu galibaaaa.
anne: yaralı var mı? ambulans çağıralım?
minik adam: ambulans geldiiiiii, üiüiüi dediiiii...
anne: ?!?!?
...uyku kaçamakları...
minik adam: annesi, köppü yapalııım.
anne: olur aşkım.
minik adam: beyabey köppüden geçsinleeerr.
anne: tamam geçsinler.
minik adam: önce sayı sonya kıymızı geçsin. ambulansta geçsssiiin.
anne: sırayla geçsinler.
minik adam: aaa az daha çapıcaklardı!
anne: neden ki?
minik adam: küüüt küüütttt, anne hiç önleyine bakmıyolaaaarrr...
anne: ?!?!?! (yine başlıyoruz???)

foto by Luna

.emzik bırakma günlüğü.

2010-11-21T14:44:00.015+02:00

benim oğluma...
.

aşkım, bayramın ikinci gününden beri emzik vermiyoruz sana. her sorduğunda "emzik tekirdağ' da kalmış" diyoruz, "emzik verim mi sana?" diye soruyorsun, "didip alalım" diyorsun, hatta bir sefer "aağlaaay didip alalım" dedin. ilk birkaç gün her saat başı emziğini sordun, eve gelince, uykudan uyanınca, arabaya binince, banyodan çıkınca, yatağa yatınca, sabah uyanınca, her olay öncesi ve sonrası sordun. şimdilerde ise sanki biraz daha azaldı gibi ama belli olmuyor her an aklına gelebiliyor. emziğinin yokluğunda batti' ye iyice düşkünleştin, bari onu kurtarayım der gibi göremediğinde ya da azıcık geç aldığında ağlıyorsun.
.
aslında baban da bende emzik karşıtı değildik hatta emziğini bizde çok seviyorduk, bizi rahatsız etmiyordu. ama dişlerinin şekli bozulmaya başladı annecim, doktorun çok daha önce söylemişti bıraktırmamızı ama biz kıyamıyorduk çünkü emziğini çok sevdiğinin farkındaydık. tatilde durumun artık çok ilerlediğini kabul ettik ve anlık aldığımız bir kararla emziğini vermemeye karar verdik. evdeki, çantalardaki bütün emzikleri dolabının üstündeki sepetin içine kaldırdık annecim, orda olduğunu biliyormuşcasına durup durup "bakalım oyaya" diyorsun. bazen o kadar ağlamaklı o kadar içten istiyorsun ki emziğini vermemek için gerçekten kendimi zor tutuyorum. suçluluk duygusuyla karışık üzüntü duyuyorum, tek dileğim bu durumun çok uzun sürmemesi...
.

annesinin kuzusu, son döneme ait emzikli fotoğrafını aradım ama bulamadım. ararken fark ettim ki annen hep emziksiz çekmiş senin fotoğraflarını. bir daha emzikli fotoğrafını istesemde çekemeyeceğim aklıma gelince üzüldüm biraz. yazdan kalma beraber bu fotoğrafımızı buldum, beğendim, özür dilerim ama mecburum aşkım emziğini veremem çünkü seni çok çok çok seviyorum...

yaz mı geldi yoksa ben mi yanılıyorum?

2010-11-20T14:26:00.000+02:00

dün dolapları düzeltirken kutunun içinde duran çam ağacı süslerini ve poşette bir kenara kaldırdığım çam ağacını görünce nasılda mutlu olmuştum, hatta yeni yıla girerken kar yağar mı diye de heyecanlanmıştım. hava bu kadar sıcakken nasıl kar yağsın diye yakınan bir tarafım bir anda hava değişir fırtına çıkar diyen diğer tarafımla çelişiyor. aslında ne istediğimi çok iyi biliyorum ama nasıl olacağını bilmiyorum...

.deli gibi kar yağsın istiyorum ama üşümek istemiyorum.

.güneşli havada minik adamla kardan adam yapmak istiyorum.

.yağmur yağsın fırtınalar kopsun ama gezerken üstüm, ayaklarım ıslanmasın istiyorum.

.her taraf bembeyaz olsun ve iş, okul, hayat tatil olsun istiyorum.

.aralıkta da güneşlenmek istiyorum.

annesinin ne istediğinden bi haber "anne, hava çook güseeel" diye uyanan minik adamla beraber sabahın köründe kendimizi deniz kenarına attık ve kasım ayında güneşlendik...

the guru

2010-11-18T00:08:00.000+02:00

bayram başlamadan keşke acık daha uzun olsaydı diye düşünen bünye şimdi "ne kadar yemek yediğinin farkında mısın, bitsin artık ve yemekten vazgeç!" diye inliyor. aldığım kilocuklar (ne kadar bilmiyorum, sormayın:) bayram bitince üstüme yapışıp kalmaslar bari, yoksa hali hazırda dolap bekleyen popoma girmeyen kıyafetlerimin sayısı daha da artacak. rejim yapmam lazım ama ortada önemli bir sorun var, karşınızda otuz yaşına gelmiş ama hayatı boyunca hiç rejim yapmamış biri var!

geçen haftalarda başladım mesela, nutella rejimine ama saçma di mi:) bakınız üstteki resimde de görüldüğü üzere çikolata değil inanılmaz lezzetli kabak tatlı götürüyorum. portakal ağacı' nı duydunuz mu hiç, duymadıysanız mutlaka bakın derim, harika tariflerini ve müthiş sofralarını keyifle takip ediyorum. işte bizim ailede de bolca portakal ağaçları mevcut, bunlarda en portakalı ise yengem! benim gibi yemekten pek anlamayan, yaşamak ve çevresindekileri yaşatmak için yemek yapan, malesef yenilikler konusunda bazen beceriksiz olan biri için her yaptı yemekte mucizeler yaratan biri ancak yemek gurusu olabilir. aldığım kilocukların baş sebebi, bizi misafir ettiği iki gün boyunca hem karnımızı hem gözümüzü doyurdu.

ceviz ağacından el oyması bir çeyiz sandığım var bakmaktan keyif aldığım, içi ananemin ve teyzemin el emekleri ile dolu. rahmetli ananem çok uğraştı tığ ile zincir çekmeyi öğretmek için ama beceremedim sonrasında örgü öğretti ama ördüğüm tüm atkılar yamuk yumuk oldu. yemek yapmak yerine yemekten hoşlandığım gibi elişi yapmaktansa bakmaktan hoşlanıyorum. üstteki göz nuru aynı kişinin ellerinden çıkma, hem de yıllar öncesinden gençlik döneminden kalma aynı resimdeki likör takımı gibi...

bir de bu çay altlıklarına bayıldım, kırk yıl önce hediye gelen bu set motifi, parlaklığı, rengi acayip hoşuma gitti... birbirinden farklı hikayesi olan birçok nesnenin fotoğrafını çektim o gün, hepsini ayrı ayrı beğenerek. baktığımda onu hatırlamamı istediği minik bir hediyeyi de yanıma alarak döndüm istanbula.
.
evliliklerinin 40. yılını bitiren sevgili canlarım seviyorum sizi, misafirperverliğiniz çok teşekkürler...

en ufakları da artık iki oldu...

2010-11-15T21:00:00.000+02:00

çok yoğunuz bu aralar, haftaiçi deli gibi iş yerinde çalışıyoruz haftasonu ise minik kuş ve oyun grubumuzla beraber aktiviteden aktiviteye, muhabbetten muhabbete koşuyoruz. bikaç hafta önce güzel bir cumartesi sabahı anneler ve veletler beraber Bağdat caddesinde ki Zuzu cafeye kahvaltı etmeye gittik. güzel düşünülmüş bir konsepti var, ön tarafta masalar ve yemek yerleri varken arka tarafta iki oda şeklinde oyun evi ve bol bol oyuncaklar var. siteyi ararken gazetede yazılan yazıları da okuma fırsatım oldu, belki ilk işe başladıkaarında çok güzel ve temiz bir yer olabilir ancak bence artık eski süksesini kaybetmiş durumda. oyuncaklar güzel evet ama pis hemde nasıl pis, lekeler artık bütünleşmiş bir çok oyuncakla... baştan aşağıya temizlik yapsalar süper gidilesi bir yer ancak ben bir daha gitmeyi düşünmüyorum...

cumartesi sabahı babaları evde bıraktık diye içimiz el vermedi pazar sabahı onları da yanımıza aldık ve 13 büyük ve 7 küçük ma-aile, cümbür cemaat Cafecadde' ye kahvaltıya gittik. pazar pazar o kadar çocuğu bir araya getirme fikri yine zuzu da olduğu gibi sevgili arkadaşım Nilgün' e aitti ve biz de bir avuç deli ona uyduk, bütün bir sabah ortalığı birbirine katmalarını izledik. bizimle aynı katta olanların biraz başı şişti biliyorum ama napalım o kadar da sık yapmıyoruz yahu... kahvaltıya gelince açık büfe çok zengindi ve tattığım herşey lezzetliydi, ortam nezih ve ilgi alaka süperdi, tavsiye ederim bi deneyin sizde.

o kadar çok program yapmışsız ki yapılan organizasyonları unutmamak için bir post-it' e yazıp masama yapıştırdım. post-it' te en hevesle beklediğim toplantımız Derin kızın doğum günüydü. biraz ağlak, biraz kavgalı ama bol muhabbetli eğlenceli bir doğum günü partisi oldu. bütün kuşlar artık mum üflemeye bayılıyor, sanıyorum alttaki fotoğrafı çekerken mumu üçüncü ya da dördüncü kez falan yaktık:)

sevgili blog camiası, kurban bayramınız mübarek olsun, sevdiklerinizle, sağlıklı, huzurlu ve keyifli bir bayram diliyorum....

bak hele orda ki...

2010-11-01T22:38:00.000+02:00

aylar önce aldık biletleri, şansa bırakmak istemedik, İstanbul' dakilerin sağı solu elli olur mu yarım gün için bile tatil planı yaparlar. ama biz de onlara uyduk, herşey bırakıp üç gün adana' ya kaçtık...

her gidişimizde neden bu kadar az kaldık diye hayıflanıyorum. adana ya hiç gittiniz mi bilmiyorum ama benim üçüncü oldu ve her seferinde daha bi çok seviyorum bu şehri. kocaman ama boş yollarını, her kavşakta karşına çıkan fıskiyelerini, kanallarını, kebapçılarını, insanlarını seviyorum. minik adam da çok sevdi, hiç sorun çıkarmadan bol bol gezdi bizimle...

bu ağaçtan daha önce hiç görmemiştim. american diyorlar, göz bebeği gibi görünen kısım aslında ağacın dalları kesildikten sonra kalan kısım ama etrafında ki göz şeklinde ki halka nesi onu bilemedim. merak ettim ve netten baktım azıcık sizde baksanıza çok garip...

buhur' da ilk defa adana ziyaretlerim sırasında gördüğüm bişey. kullanımı aileden aileye değişiyor ve isteğe bağlı yakılıyor. benim gördüğüm kadarıyla manevi bir anlamı var. reçineye benzer hafif katı bir maddeyi ateşin üzerine atılarak yakılıyor, güzel, değişik bir kokusu var...

adana' nın çook meşhur bici bicisi, yemeden dönmedik tabi... o taraflara has genelde yazın yenen ama kış çok sert geçmediği için her daim sevilen rendelenmiş buz, pişmiş nişasta, pudra şekeri ve şerbetten oluşan soğuk bir tatlı. restoranlarda, cafelerde, göl kıyısındaki seyyar satıcılarda bulunan yapması kolay yemesi keyifli bir adana geleneği...

oralara gidip cezerye yemeden dönülür mü. üniversite yıllarımda denemiştim ilk çok sevmemiştim hatta havuçtan yapıldığını duyunca çok şaşırmıştım zamanla sevdim ama. tabi bir de nerden aldığın da önemli, cezerye, çifte kavrulmuş (favorim!), tahin, helva, lokum en güzel yeni uğur' dan alınmalı! hatta yeni uğurun içine girdikten sonra kendini kaybederek alışveriş yapılmalı:)

.
sevgili adana'daki ailem, misafirperverliğiniz, sevginiz ve inanılmaz lezzetli kebaplar -fotoğraf koymadım çok acımasız olurdu:)- için çok teşekkür ederiz. kapımız her zaman açık dört gözle bekleriz:)

can anne canan anne...

2010-10-27T17:06:00.000+03:00

***doğum günü kutlu olsun biricik anne...***

***seni çok seviyorum***

orta sıranın en önündeki kız

2010-10-24T00:26:00.001+03:00

.bugün gelinlik giydi ve sevdiceğiyle bir ömür boyu beraber olmaya evet dedi.

.Juvekızım güleç yüzlüm bugün evlendi...

.Juvem, seni gelinlikle görünce çok duygulandım, inanılmaz güzel bir gelin olmuştun.

.sizi seviyorum, birbirinize hep böyle bakın ve aşkınız daim olsun.

uslanmıyoruz ya ben buna şaşıyorum.

2010-10-20T00:16:00.094+03:00

hastalık furyasından bizde nasibimizi aldık, hatta evin içinde kendi çapımızda, 3 kişilik küçük bir salgın bile yarattık. ailece antibiyotiklendik, vitaminlendik, aksırdık, tıksırdık. diğerleri iyileşti ben hala yarı sürünür vaziyette geziyorum. yıldırmadı ama bizi hastalık yine deli gibi çalıştı(m)k yine sokaklara çıktık. hatta bu halimizle tekrar başlayan oyun grubumuza bile katıldık ve kimseciklere bişey bulaştırmadık...

geçen sene az yorulmuyormuşuz gibi bu sene de oyun grubuna tekrar başlama kararı aldık. süper bir girişle tahmin edilenin üzerinde rekor bir sayıyla 9anne+9çocuk hepimiz Efe kuşun evinde toplandık. sevgili Nilgün'üm çok yorgun olmasına rağmen o kadar güzel oyunlar hazırlamıştı ki miniklere, çok güzel eğlendi veletler. müzik okulu için aldığımız cd eşliğinde toplarla denizde dalga yaptılar,

ellerine bolca oyun hamuru, kalıp ve kucaklarına da dergiler alıp oyun hamuru saati yaptılar, ortaya çıkan şekiller süperdi, evin altını üstüne getirdiler;) bir de söylemeden geçemeyeceğim hastayım bu minik ayaklara, o gün evde her boydan ayak mevcuttu:)

evin içinde bir ara çığlık sesinde konuştuklarımızı duyamaz hale geldik, rotasyonlar yaparak beş dakikalık huzur aralıkları için balkona veya mutfağa kaçtık, çok kötüyüz dimi? ama genel olarak kimse kimseyi dövmeye kalkmadı, en azından ciddi yaralanmalar olmadı diyeyim, ısırma, ağlama, büyük oyuncak kavgaları yaşanmadı. alışmışlar artık birbirlerine baya, isimlerini biliyorlar, kim kimin annesi farkındalar ve en en en güzeli birbirlerini hiç sebepsiz yere sarıp öpüyorlar.

.
sevgili kıslar, her oyun grubunu postumun sonunda olduğu gibi sizi seviyorum diyorum. varlığınız ve arkadaşlığınız benim için çok önemli, öperim bi de cumartesi görüşürüz derim;)

minik adama özel...

2010-10-06T00:43:00.000+03:00

bu blogu ilk açtığımdan beri sürekli aklımda olan ve yazmak istediğim bir konu vardı. sıramı bekledim sabırla, başkalarının yazılarını okudum, muhabbetlerine sevindim, acıkta olsa imrendim. sonunda yazıyorum ve mutluyum....

seni ilk gördüğümde toplu iğne başı kadar olduğunu söylemişti doktor. babanla beraber ekrana yapışıp kalmıştık resmen, sanki ne göreceksek heyecan işte. o andan itibaren geri sayım başlamıştı bizim için ve zaman çok yavaş geçiyordu. seni ilk hissedeceğim anı beklemeye başladım, içimdeki minik kelebeği hissedeceğim anı. bir akşam babanla otururken hissettim seni, başladım ağlamaya, inanamadım. sonra minik kelebek büyüdü, minik patiler güçlendi tekmelere dönüştü. dönmedim çok fazla ama bol bol gerindin, bazen poponu bazen sırtını sıvazladım kendimce.

.
sayılı gün bitti vakit geldi ve hastanede kucağıma verdiler seni, dünyanın en güzel bebeğiydin gözlerime inanamıyordum, beraber ağladık bir süre. sonrasında ağlayarak kendini duyurmaya başladın, sesin çınladı kulaklarımda bol bol. ellerin, ayakların, parmakların o kadar minikti ki tutarken, kucaklarken canını yakmaya korkuyordum. emzirmeye başladım seni, farklı bir iletişim boyutu girdi hayatımıza. ağlama ve emzirerek anlaştık bir süre, aguların, gülücüklerin, çığlıkların katıldı aramıza. ilk "baba" dedin sonra da "nene" hatta hem bana hem ananene nene dedin, üzülmedim buna tersine sevindim.
.
uzun süre yaklaşık on kelime ile anlaştık ta ki iki ay öncesine kadar. diyolardı "bir anda oluyor, çorap söküğü gibi geliyor diye" ama ben inanmıyordum nedense. anane demeye başladı önce sonra ama (araba) ve diğerleri geldi. şimdiyse " deni... kapının... akasına...laklandı..." cümlesini bile kuruyorsun duraklayarakta olsa. birçok kelimeyi düzgün söylüyor ve doğru yerde kullanıyorsun. hatta öyle garip kelimeler biliyorsun ki kimden nasıl öğrendiğini araştırmak zoruında kalıyoruz. bazılarını ise çok farklı söylüyorsun, bunlardan çok hoşuma gidenler :

* fu: su
* lıplıp: zıpla, zıplamak
* hüp, füt: süt
* kadavi: kahvaltı
* güge: güneş
* çobat: çorap
* kankangi: karanlık
* penyame: pervane
* amaya: araba
* lekenli: yelkenli
* gambon: kamyon
* gökkü: gökyüzü
* lamıt: yardım

* kobadan: kocaman

* bididet: bisiklet

* peymim: peynir

* emmem:ekmek

minik kuşum konuşmanla bizi çok mutlu ediyorsun, güldürüyorsun, muhabbetinle mest ediyorsun... annen ve baban senin için ne diyor biliyor musun "son kafa ütücü" tamamen sevgiden ama:)

cennetten bir köşeymiş yahu...

2010-10-03T00:31:00.000+03:00

yazdım sildim, hislerimi anlatayım istedim ama olmuyo ya...

zorlamamaya karar verdim...

bu zamana kadar pek çok şey tavsiye ettim ama bu bambaşka, bir kere deneyin derim eğer bir kere ile bırakabilirseniz....

herşeyi unutun, kendinizi müziğin sesine bırakın ve sonsuz huzurun tadını çıkarın...

nerde mi tabi ki burda....

aaaa gitmişken de bunu deneyin söz bak kesinlikle pişman olmayacaksınız...

doğum günleri peşi sıra gelir...

2010-09-29T18:00:00.000+03:00

budapeşte yorgunu olan beden, valizi boşalttıktan sonra bir duş alır ve yatağa girer, tüm bu süreç zarfında beyin artık muhakeme yeteneğini kaybetmiş ve sadece önceden verilmiş kararları uygulamaktadır. sabah minik adamın konusu ile uyanınca herşeyin farklı olacağını biliyordur çünkü...

minik adamın ve sevgilimin özlemi dışında erken dönmüş olmamın bir faydası da tatlım Eylül ve tosunum Efe' nin doğum günü partilerini kaçırmamış olmamdı. harika bir marina ve deniz manzara eşliğinde pamuk prensesli bol oyuncaklı ve tıkınmalı bir doğum günü partisi oldu. ev sahibesi kelebekli Eylül prenses gibiydi...

minik adam Efe' nin doğum günü pastası süslerini çok beğendi, elinden bırakmadı hatta onlar için kavga bile etti. eve götürmek zorunda kaldığımız süsleri ertesi hafta annesine teslim ettik ki hatırası kaybolmasın diye.

diğer ev sahibi, doğum günü tosunu her zamanki gibi çok tatlıydı, etrafa gülücükler attı. geldiğimizde -evet biraz geç kaldık, ben uyanamadım doğal olarak ve hediye faslı derken...- çoktan boyaları yapılmış, takılıyorlardı.

seviyorum ben bu güzelliği, saçlarına taktıkları tokaları, elbiselerini, ayakkabılarını gördükçe kıskanıyorum valla. hem kızım olsun diye hem de süslüler diye:)

ömer... fenomen ömer... yakışıklı, sevimli, huysuz, muzip gülüşlü ömer, senin büyüyünce nasıl olacağını çok merak ediyorum gerçekten...

minik adamın deyimiyle "çokudaga" yiyen bu yaramaz velet sakindi valla o gün. her gördüğümde boyundan büyük işlere kalkışan Derin kalabalıktan mıdır nedir pek bir mülaimdi....

***kıslar sizi seviyorum, iyi ki tanışmışız, doğurmuşuz ve sonrasında kopmamışız... öpüldünüz...***

nasıl bir cumartesiydi o öyle...

2010-09-26T16:20:00.000+03:00

hatırlıyorum da eskiden ne kadar çok sirk gösterileri yayınlanırdı televizyonda tabi ki özellikle trt1' de, cumartesi günleriydi diye hatırlıyorum saat onbir sularında. sirk sevgisi çocukluktan kalma bişey benim için, babam, Eso ve ben kaçırmadan mutlaka izler ve tezahürat yapardık, daha çok akrobasi kısmını sevmeme rağmen yine de tüm gösteriyi baştan sona izlerdim nefes almadan.

enteresan bir yaşam tarzı, şehir şehir gezerek insanları eğlendirmeye çalışmak, hayatının büyük bir kısmını evden uzakta ve sürekli yollarda geçirmek, karavanı evin bilmek. benim gibi kök salmaktan, oturduğu yerde oturmaktan, düzenli yaşamaktan keyif alan biri için çok uzak bir yaşam tarzı. denenebilir belki ama kısa çok kısa bir süre için.

seyretmesi keyifli, eğlenceli ama hayvaların sahne aldığı kısımlar pek değil. hem ufak ufak korkuyorum hemde üzüyor beni o kısımlar. izlerken bir ara sevgilime 'inşallah bu hareketleri yaptırmak için çok canları yakmamışlardır' dedim yalan olduğunu bile bile. insanlar hadi seçme şansı var ama yine de böyle bir hayat tarzını seçmişler ama ya hayvanlar, etrafta onlarca kişi var, flaşlar parlıyor ve sen bir kafesin içinde ordan oraya atlıyorsun. ne bilim öyle kendi kendime üzüldüm oralarda...

ilginç olan bir nokta var ki toplam on kişilik bir gösteri kadrosuyla bütün numaraları yaptılar valla. mesela üstteki resimde gördüğünüz bu amca hem kaplan hem de at terbiyecisi, ne alaka dimi? ya da akrobasi gösterisi yapan çift, üç- dört faklı numara için sahne aldılar. ama benim bu gösteride en keyif aldığım showlar kesinlikle palyaço Bubu' ya aitti...
.
Sabahı daha önce bahsettiğim müzik okulunda -minik adamın bir öğretmeni var artık- öğleden sonrayı sirkte akşamı ise çoluklu çoçuklu ev toplantısı ile geçirdik. Seviyorum böyle yorucu ama yoğun günleri... neyse dışarıda harika bir bahar havası bizi bekler, biz parka gidiyoruz, bekleriz. iyi pazarlar herkese...
.
P.S. Sirk, sanıyorum bir süre daha devam edecek, bir göz atın derim;)

buda - tuna - peşte.

2010-09-21T23:57:00.000+03:00

hergün bu kalenin surlarına baktım ve hergün merdivenlerden balo elbisesi giyen bir prenses inse ne güzel olur diye düşündüm. düşündüm çünkü inse hiç şaşırmazdım, manzaranın eksik parçası tamamlanmış olurdu kendimce. peri masalında çıkmış gibi bir yer burası eski çok eski zamanlardan kalma, yıkılmış ama tekrar yapılmış ama hala çok güzel. gerçi Budapeşte' nin tamamı öyle, tepe de Buda ve düzlükte Peşte arada da heybetli Tuna...

kalenin surları ile çevrilmiş çok kalabalık bir meydan burası, herkesin mutlaka ziyaret ettiği bir yer. evden uzak olmanın verdiği sıkıntı ile ilk gece doğru dürüst hiç uyku uyumadan sabahın erken saatinde kendimi dışarı attım, tertemiz bir hava vardı dışarda...
koskoca kale benimmişcesine tek başıma takıldım, başlamak üzere olan uzun haftayı düşünmeden, aklımda sadece evde habersiz uyuyan sevgililerim vardı...

bölge çok güzel korunmuş, kalenin etrafındaki binalarda gayet iyi durumda bazılarında tadilatlar devam ediyor. hatta bazı eski binalarda yaşanlar var ama çoğu süper lezzetli yemekler yapan geleneksel lokantalar ve cafelere dönüştürülmüş. onların dışında içerde ufak bir park, market, postane, hediyelik eşya dükkanlar var. ama en çok hoşuma giden bölgenin müthiş Peşte ve Tuna manzarası...

toplantılardan gündüz gezmeye hiç vakit olmadı ancak akşam gün batımına doğru kendimizi dışarı atabildik o da her akşam değil. soğuk bir şehir denebilir ama sevgilim yanıma olsaydı eminim çok beğenirdi burayı. serin ve her an yağmur yağabilecek havasıyla, mimarisiyle ve tarihiyle burası onun çok keyif alarak gezebileceği bir yer aslında...

tuna da tekne turu hem ucuz, hem keyifli hemde fotoğraf çekmek için süper bir fırsat dolu. biraz donduk ama manzara görülmeye değerdi, denizin üzerindeki yansıma bana Vangogh resimlerini hatırlattı...
bu şarabı kesinlikle ve siddetle tavsiye ediyorum; 2007 Raspi Magus Cuvee, yerli macar şarabı ve inanılmaz lezzetli. meraklısına, gitmeyi düşünenine duyurulur.

bu çorba da ünlü Goloush çorbası ama bence bildiğin etli, havuçlu, patatesli kış çorbası ya da sulu taskebap. benim tavsiyem bu çorba yerine ördek eti denemeniz bence süperdi...

5 gün boyunca inanılmaz yoruldum ama en önemlisi sevgilimi ve minik kuşumu çok özledim. ilk defa evden bu kadar uzak kalmak zor geldi, minik adamın terli atleti ve sevgilimin sesi ile idare etmek zorunda kaldım. şimdiden söyleyeyim bir dahaki sefere nilo ya gitmez ya da uçak bileti üç kişilik alınır valla o kadar...

yarım saat öncesine kadar...

2010-09-10T22:44:00.001+03:00

anne iki hafta sürecek bir iş gezine çıkacaktır, sevgilisinden ve oğlundan uzak nasıl dayanacağını kara kara düşünmektedir. son bikaç gününü sadece onlarla ve ailesi ile geçirmektedir. harika bir bayram günü sonrası minik kuşunu alır ve yatağa yatar:

minik kuş: anne...
anne: efendim?
minik kuş: ama? (çev. araba)
anne: yarın sabah uyanınca oynarız annecim.
......
minik kuş: anne, patta (çev. pasta)
anne: evet annecim, pasta yedik, ne zaman?
minik kuş: deni mumu iki püüüüüffffff. (çev. deniz mumu (iki şeklinde) üfledi)
anne: evet kuşum, mumu üfledin.
minik kuş: anne, yandi tekka. (çev. yandı tekrar)
anne: tekrar kim yaktı?
minik kuş: anane.
anne: ananen tekrar yaktı mı mumu?
minik kuş: hıhıhı. anne, iiiki doğduu deni. (çev. iyi ki doğdun deniz)
anne: şarkı mı söyledik, kim söyledi?
minik kuş: anne, baba, anane, abla, ebe, eelül, agu. (çev. efe, eylül, ayşegül)
anne: başka?
minik kuş: karde, hekke, heppi. (çev. kardeş, herkes, hepsi)
anne: herkes söyledi dimi?
minik kuş: hıhıhı. anne, kebek uçttuuu. (çev. kelebek uçtu)
anne: evet aşkım, kelebekler uçuyordu. (kelebek fırlatan oyuncak filden bahsediyor)
minik kuş: mami, yelli, gımı, noni, gyi. (çev. mavi, yeşil, kırmızı, sarı, gri)
anne: renkli kelebekler uçtu hayatım, haklısın.
minik kuş: anne, iiiiki doğdu deni, şak şak şak.. (alkışlayarak)
anne: evet birtanem, iyi ki doğdun diye şarkı söyledik.
......
minik kuş: anne, ama? (çev. araba)
anne: uyanınca aşkım, uyku vakti hadi...
minik kuş: adi... (çev. hadi)
anne: hadi kapat gözlerini...
.....

not: aslında muhabbet burda bitmemiştir ama yazar en sevdiği kısımlarından biri olan doğum günü kısmını oğlunun güzel bir gün geçirmesine yardımcı olan ve katılan herkese tekrar teşekkür etmek ve hiç unutmamak için paylaşmıştır...

başlık koyarsınız dimi, ben bulamadım da?

2010-09-08T23:31:00.000+03:00

sürprizleri sevmeyen ama anlık planları çok seven biriyim ben, tezat ama öyle...olayların getirisine göre hareket etmek daha çok hoşuma gidiyor, sevgiliminde öyle, aslında minik adamdan sonra biraz frenledim bu huyumu ama yine de mümkün oldukça rüzgarın estiği yöne doğru takılıyoruz. minik adamı ilk defa trene bindirelim diye başladığımız yarım saatlik yolculuk Eminönü Hayyam çarşına kadar uzadı...

enteresan bir İstanbul sakiniyim ben, uzun yıllardır burda yaşamama rağmen bugün üçüncü kez trene bindim. hatta daha önce hiç trenle uzun yolculuk yapmadığım için nasıl olacağını merak da ettim. sonrada yurtdışında olsak heryere trenle giderdik ama kendi memleketimizde ne kadar az kullanıyoruz aslında temizmiş diye düşünüp kendimden utandım...

ama vapur öyle değil, temiz ya da pis oluşu fark etmiyor benim için. vapura binmek tamamen özgür olmakla aynı. sanıyorum minik adam içinde aynısı geçerli su olsun, deniz olsun, balık olsun yetiyor...

2 - 12 - 22 - 32 - 42 - 52?...

2010-09-05T17:39:00.000+03:00

koskoca iki yaş, dolu dolu... inanılmaz bir mutluluk ama bir yandan içten içe ufak ufak başlayan korkular, karışan duygular... 2 yaşında terrible two başlar -yada başlamaz?-, 12 yaşında ilkokul biter artık büyüdü demeye başlarsın ama aslında 22 yaşında gerçekten adam olmaya başlar üniversiteyi bitirmiştir çünkü artık, 32 yaşında aklı başına gelmiştir artık dersin-belki evlenir belki evlenmez, belki çoktan babane olurum o zamana bilinmez-, 42 yaşında hayatı oturmuş olur -eğer yoksa torun diye başının etini yemeye başlarım-, 52 yaşını ise bilmiyorum belki göremeyebilirim...

hüzünlendim nedense bir anda, dedim ya kafam karışık diye...
neyse, minik adamın doğum günü benim için bambaşka, hayatım tekrar başladı sanki, çook sevdiğim biri o kadar güzel anlatmış ki:

""Anne","Baba" oluşunuzun, içinizde bir yerlerde olan ama bu zamana kadar keşfetmediğiniz yönleri keşfedişinizin, ben yerine daha çok "biz" demenizin, kendi ihtiyaçlarınızdan önce daha çok ve hatta en önce "o"nun ihtiyaçlarını giderişinizin, hiç olmayan korkularınızla beraber hiç sevmediğiniz kadar sevginin ortaya çıkışının, minik bir elin hayatınıza büyü katışının, okuduğunuz, yazdığınız, gezdiğiniz, dolaştığınız her şeyin yön değiştirişinin, önyargılarınızın kırılışının, asla yapmam dediğiniz şeyleri "o" nun için deneyşinizin, hayatı bir defa daha öğrenmeye ve öğretmeye başlayışınızın ve daha sayamayacağım ancak "siz" gibi olunca öğrenebileceğim bir çok şeyin 2. yılı kutlu olsun. Sizi çok seviyorum..."

partimize katılan herkese çoook teşekkürler, ama özellikle annem ve babam sizi seviyorum...

08:23

2010-09-03T22:20:00.002+03:00

dünyamın merkezi, hayatımın anlamı, başımın tacı, gönlümün sultanı hayatıma hoşgeldin, sefalar getirdin. iki yıldır bana yaşattığın herşey için şüküler olsun. sevgilim, teşekkür ederim bizi hiçbirşeye değişmem biliyorsun değil mi? sizi seviyorum...

kraki ile tanışmak ister misiniz?

2010-08-28T14:46:00.001+03:00

tatilden sonra İstanbul' a alışmak ne kadar da zormuş, sıcağı, kalabalığı, trafiği hepsi insanın ayrı ayrı gözüne batıyo. minik adamdan ayrılıp tekrar işe gitmekse en zoru oldu. üç dört gün önceden anne ile babanın işe gideceğini anlatmaya başladık, az da olsa ağlar diye beklerken hiç ağlamadı hatta kapıda kısacık bir öpücük verdikten sonra poposunu dönüp hızla odasına doğru koşmaya başladı. bozuldum valla ne diyeyim ama kısa bir süreliğine sonra geçti. bu hafta nasıl bitti anlamadım valla cumartesi oldu bile. yeni bir uygulamaya başladık nasıl olsa bitmiyor diye ne kadar iş olursa olsun mesaiye kalmamak. dün akşam baya bir bozduk ama olsun yine de dört gün eve normal saatte gelmek cepte. işe alışabildim mi hayır, iki haftalık tatilden çıkmama rağmen iyi ki pazartesi tatil diyorum...

evimi özlemişim... özledim özlemesine de döndükten sonra bitmeyen işler vardır ya, ayak altında durmasın diye boşaltılan valizler, etrafı toplarken aradan çıksın diye makinaya atılan çamaşırlar, hafta içi rahat ederim diye yapılan temizlik, yığılan ütüler ile uğraştım biraz, çabuk bitti ama... üç kişilik evimde sakin sessiz bir akşam üstünden sonra güzel bir film izleyip, yatağıma yatmayı özlemişim... tatilin ilk haftası kalabalığa alışmakla ikinci haftası tadını çıkarmakla bu hafta ise tekrar sakinliğe alışmakla geçti. diyeceğim şu ki hem insanları özledim hem de özlemedim. özlediklerimin bir kısmı ile bugün çok keyifli bir müzik atölyesine katıldık...

yamaha müzik okulunda haftanın bir günü birbuçuk dört yaş arası çocuklar için müzik eğitimi veriliyor. minik adam "mümü, mümü (müzik), güm güm" diyerek keyifle okulun yolunu tuttuk ama içeri girdiğimiz andan itibaren ilk ders olmasınında verdiği etkiyle yerinden kalkmadı, ellerini çırpmadı, birçok oyuna katılmadı. sevmedi diye korktum, ilk 20 dakikayı böyle geçirdi çünkü, sonrasında biraz biraz alışma belirtileri gösterip katıldı şarkılara.

ilk başta minik adamı sınıfta tutmakta ders bittikten sonra da sınıftan çıkarakta zorlandık. oynamakta çekindiği oyuncaklar ile herkes gittikten sonra oynamaya başladı, davul çaldı, çıngırak yumurtalar ile oynadı, topları tekrar etrafa döktü, hatta büyük sınıfları gezip orga bile el attı.
biz denedik ve çok eğlendik, biz de deneyelim derseniz bir bakın deriz: yamaha müzik okulu... herkese iyi haftasonları, öptüm sardım...

deniz ve kum connection...

2010-08-23T23:32:00.001+03:00

tatilci nilo, sevgilisi ve minik adam ile beraber istanbul' a dönüş yapmıştır. bütün bir haftasonunu evde, pazartesini ise işte çalışarak geçirmiş ve tatil resimlerine bile az önce bakabilmiştir. en kısa zamanda detaylı bişeyler karalayacağını aklında bir dolu şey olduğunu ancak şimdilik herkesi öptüğünü belirtmiştir.

taze tatilciden minik bir not: tatilin iyisi kötüsü olmaz biliyorum ama böylesi dostlar başınaydı :))

feel like leaving...

2010-08-08T12:14:00.000+03:00

işler tamam, valizler hazır, psikoloji süper artık yola çıkma vakti geldi. minik adamla beraber iki haftalığına tatile gidiyoruz, her gün mükemmel deniz manzarasına uyanıp geceleri serin serin uykuya dalacağız. sevgilimi özleyeceğiz beş gün kadarcık onun dışında hiiiç bişeyler bize dokunmaz artık :)

kendinize iyi bakın millet, sıcaklar da aklınıza mukayet olun, gelmeye çalışacağım, şimdilik öptüm, sardım ve kaçtım...

biraz yamuk oldu ama olsun.

2010-07-30T18:24:00.000+03:00

minik adamın uzayan saçları içime fenalıklar getiriyordu artık, bir yandan çok ağlayacak diye üzülüyordum bir yandan da kesilince ferahlayacak diye kendimi rahatlatıyordum. iki hafta ana oğul kendimizi ikna ettik ve geçen hafta sevgilimle minik adamın saçlarını kestirmek için E-bebek' in yolunu tuttuk...

ilk başlarda sakindi ama sonrasında bol bol ağlayarak bizi maymundan beter etti.. sonlara doğru yok burası yamukmuş yok burası kalmış umurumuzda bile olmadı...

şimdi böyle geziyor minik adam, gayet ferah, kulaklar fora bir halde.biraz zorlanmış olsakta iyi ki kestirmişiz:)

P.S. haftasonu çoook sıcak olcakmış, artık sapanca mı olur körfez mi olur bilmem atacağız kendimizi biyerlere. herkese iyi hafta sonları, kaçtım ben.

bir renkli bir renkli sorma gitsin...

2010-07-26T23:55:00.006+03:00

taşınma telaşına minik adamın odasına bir türlü vakit ayıramamıştım. taşınma dediğime bakmayın siz geçen seneden bahsediyorum ben, yeni bişey değil yani. hep diyordum ya aklımda ufak ufak şeyler var diye ama bir türlü fotoğrafını çekememiştim, sonunda çektim ve beğeninize sunuyorum:

tiger benim en sevdiğim çizgi kahramanlardan birtanesi, odanın perdeleri, lambası, duvar stickerları ve oyuncakları benim göz ve gönül zevkim için. umarın o da zamanlar sever...

kitaplık Ikea Billy koleksiyonundan, burda bahsetmiştim daha önce. çok kullanışlı oldu, oturma odasında ortalıkta duran bir dolu oyuncağın artık kendi odasında bir yeri var ve istediği zaman kolayca seçip alabiliyor.

en sevdiğim oyuncaklardan biri de bu boya kutusu. canımız ne isterse onu seçiyoruz içinden, birgün pastel, bigün parmak boyası, kara kalem, sulu boya ne eserse. renkli kağıtlar almıştım bazen onları boyuyoruz bazen de masanı ve sandalyesini. içindeki kitaptan daha önce bahsetmiştim, bitirdim sayılır ama yine de yeni fikirler için elimin altında bulunduruyorum. yine kitaptan aldığım bir fikir doğrultusunda -her çocuk gerçek resimlerin çerçevelendiğini er yada geç anlar- ilk yaptığı resimlerden bir tanesini çerçeveleyip odasına koydum diğerini muftağa astım.

minik bir çalışma masası ve sandalye var bir de oda da. Ikea' nın çocuk mobilyası serisinden, duvardaki kalemlik/fırçalık ise süper tatlı yengemin en emeği ama fikir bu siteden...

minik adamın kitapların bir kuple. son zamanlarda en çok Tarçın' ı okuyor ama onun dışında Cemile var, Ali var, onları dışında kıyısı kenarı yenmiş nice kitapla var :)

yapbozlar minik adamın favori oyuncakları, seslisi, sessizi, kulplusu, kulpsuzu hepsini ayrı seviyor. öğrendi artık tabi kolayca yapabiliyor o yüzden keşfe çıkmam lazım bakalım yeni neler çıkmış. aklınızda varsa paylaşın lütfeen:)

P.S. Sevgili yeni anne Dolunay bizi ödüle layık görmüş, teşekkür ederiz. bizde ödülü bizi okuyan herkese gönderiyoruz, sevgiler millet...

+2: nene ve lavlusu.

2010-07-24T15:10:00.002+03:00

evimizin iki yeni üyesi ile tanışın istedim, henüz onlara isim vermedik ama minik adama göre onlar nene ve lavlusu:)

hangisi dişi hangisi erkek, gerçekten biri diğerinin annesi mi hiçbir fikrim yok ancak bu belirsiz halleriyle bile fazlasıyla sevildiler.

her sabah önce onlar kahvaltı ediyor, minik adamla oynuyorlar ve akşam ilk işimiz yine önce onları beslemek oluyor.

daha önce bikaç kez su kaplumbağası beslemişti ama minik adam bir ilki yaşıyor hem de hayatından çok memnun olarak:)

look who's home...

2010-07-19T20:31:00.000+03:00

yılda bir kere yüzyüze, canlı kanlı görüşmek canın kanın, kardeşin de olsa ne kadar değiştiğini fark etmek çok enteresan gerçekten. evet internet yada telefon olmasa daha zor olurdu ancak bunlara rağmen karşındaki insanın değiştiğini, geliştiğini birebir yaşamak bambaşka. öylesine takılmak, hiçbişey yapmadan oturmak, aynı masada yemek yemek bile keyif veriyor insana.

evine hoşgeldin oğlumun dayısı, çok özleniyordun azıcık ta özlemimizi giderdin. sayılı gün çabuk geçer biliyorum ama olsun burdasın ya o da yeter...

bababu temizleyen çocuk...

2010-07-17T00:18:00.000+03:00

bu bi itiraf yazısıdır ve başlıkla alakası yoktur...

yoğun çalışan bir anne olmak ne kadar da zor. sürekli bir denge kurmaya çalışmak, evin ve işin, sevgilin ve işin çocuğun ve işin, kendin ve işin, arkadaşların ve işin arasında. herşeyi yapıp dengeyi tutturmaya çalışırken aslında hepsini yarım yaptığı fark etmekte cabası...

en kötülerinden birisi de işteyken evi, evdeyken işi düşünmek. minik adamın yanındayken bazen kendimi işi düşünürken dalmış gitmiş bir şekilde buluyorum ve huzursuz oluyorum, içten içe ihanet ediyormuş gibi hissediyorum. bu onun saati ve ben oturmuş yarın ne yapacağımı düşünüp işlerimi sıralıyorum, olacak iş mi bu? işteyken de evi aramak ve sesini duymak istiyorum, bilgisayardan resimlerine bakıyorum, videolarımızı izliyorum (vakit buldukça!), sevgilimle telefonda onu konuşuyoruz. yemek yerken etrafta gördüğüm çocukları izliyorum... bedenin ve aklın aynı anda aynı yerde olmaması çok zor bir durum..

güzel haber deyip kendimi inandırmaya çalışıyorum ama ne kadar güzel olduğunu da bilmiyorum. terfi etmek bir dolu soru ve sorunu da beraberinde getiriyor. tamam çok uzun süre geçmedi ama biraz da olsa önümü görebiliyorum, ilerde beni, bizi nasıl bir tempo bekliyor tahmin edebiliyorum ve korkuyorum. annem ve sevgilim bana bu kadar destek olmasaydı bu noktaya bile gelmem çok zor olurdu. yaptığı işi seven biriyim ben hem de çok ama ailemi hiçbişeye değişmem.

gece gece saçmaladım biraz galiba, uyumam gerek sanırım. yarın işe gitmiyorum bu arada, bundan daha güzel bir gün olabilirmi? ha bir de dışardaki harika hilal' i fark ettin dimi?

şafkalı kedi...

2010-07-12T00:21:00.000+03:00

çok büyüdü sanki bu aralar, tepkileri, bakışları, konuşması inanılmaz değişti. İlk başlarda yoğun iş temposundan ben fark edemedim diye düşünüyordum ama bazı tepkileri sevgilimi bile şaşırtınca tek başıma olmadığıma sevindim. kelime sayısında hızlı bir artış var, herşeyi birebir söyleyemiyorsa da papağan misali ne desek peşimizden tekrar ediyor. istediği birşeyi yaptırana kadar diretiyor ama çok şükür ağlamadan. İnanılmaz keyifli iletişim kurmaya başladık, büyümüşte küçülmüş misali bizi dinliyor ha her zaman yapıyor demiyorum ama yapmasa da kafasını emme basma tulumba misali sallayarak onaylıyor ya şimdilik bu da yeter ;)

Kafasına göre takılmaları gittikçe arttı, çekip gidiyor arkasına bile bakmadan. hele koşan bir abi ya da abla varsa çevresinde, nereye gittiğine önemli değil takılıyor peşine. parkta sorun değil de dışarda bu huyundan çok korkar oldum, biraz zorlayarakta olsa elini tutuyorum. sevmiyorum zorlamaları ancak yapacak pek birşey yok gibi hissediyorum. hele ki son zamanlarda pusetsiz gezdiğimizden ve onu sürekli kucağımda taşımam mümkün olmadığından her seferinde el tutma kavgası yaşıyoruz. kim bilir ilerde daha ne kavgalar edicez ama şimdilik kazanmam gereken en önemli kavgam elimi tutmaya onu ikna etmek:)

enteresan bir yemek problemi yaşıyoruz, haftaiçi sorunsuz bir şekilde tüm öğünlerini yiyen çocuk haftasonunu aç geçiriyor, ne kahvaltı ne de öğlen yemeği yiyor. bu zamana kadar asla elimde tabak zorla ağzına yemek tıkmaya çalışan bir anne olmadım hatta inat edip mama sandalyesini mutfaktan bile çıkarmadım. ancak son iki aydır her haftasonunu aynı senaryoyu farklı saat dilimlerinde yaşıyoruz;

anne: kuşum karnın aç mı? yemek ister misin?
minik kuş: hıhıhıhı (kafa bir aşağı bir yukarı sallanır)
anne: tamam kuşum, hadi beraber yapalım. (içten içe mutluluktan uçar)
yaklaşık 30 dakika sonra...
anne: oğlum, hadi mama hazır, bak mis gibi olmuş, hadi sandalyene...
minik kuş: ...... (köşe bucak kaçışta)
15 dakika ikna edip yemek yedirmeye çalıştıktan sonra....
anne: oğlum, yemeyecek misin artık, doydun mu? (içten içe ufak çapta sinir harbi)
minik kuş: ııııhhhııhhhh... (kaşlar havada...)
anne: peki, inelim o zaman sandalyeden... :((

hemen hemen her öğün böyleyiz işte, şaka gibi dimi? bu durumu çok uzatmamaya çalışıyorum ki hem daha çok zorlamamak ve dil dökmemek adına hem de daha fazla sinirlenmemek adına. tüm haftasonunu sadece süt içerek, bazen meyveli muhallebi ve badem yiyerek geçiyor. ama ne olursa olsun kimse beni minik adamın ardından kaşıkla koşarken görmeyecek, kararlıyım :)

bazen düzenini bozuyormuş gibi hissediyorum, saçma dimi? haftaiçi uyku uyuması, yemek yemesi, oyun saati, olmayan televizyon saati, herşey tıkır tıkırken haftasonunu aaaç, uykusuuuzz, yarıım saati aşan televizyon saatleri ile geçiyor. üzülüyorum biraz ama sonra da kendi kendime diyorum ki amaaan, napalım canım, anası babası yanında aç olmuş, uykusuz olmuş, vıııızzzz gelir :) dimi ama?

P.S. hayat normale dönüyor, güzel haberlerim var, bu sefer sadece minik adam vardı, ben sonra.... hepinizi özledim, sevgilim ilk başta seni....

temizlenmekte güzeldir...

2010-07-03T22:45:00.001+03:00

buraya yazmıyorum belki ama hep aklımdan yazıyormuşcasına cümleler kuruyorum, özellikle de yollarda...
hayatımda olup bitenleri paylaşıyorum, ama sessizce, biraz da olsun rahatlatıyor galiba, burda tek sorun unutkan bir insan olmam.
her seferinde ne düşünmüştüm ben şimdi, ne güzelde kurmuştum cümleyi, bak unuttum işte gördün mü diye hayıflanıyorum!
kafam o kadar allak bullak ki bu aralar, günü kurtarma çabası içerisindeyim, anlayacağın dengelerim şaşmış vaziyette ey okuyucu :)
nerdeyim diye merak edenler; çalışıyorum, ama öyle böyle değil, sabahtan akşama hatta gece yarılarına kadar...
örneğin şu güzel akşamda sevgilim minik adamla koyun koyuna yatarken, ben programın hata vermemesi için dua ediyorum.
burası sıkıcı ama güzel hem de çok güzel şeyler de oldu bu zaman zarfında, olmaya devam edeceğini de biliyorum,
heyecanım çok büyük, öyle bir sınırda hissediyorum ki kendimi her an ya çok keyifle çalışabilirim ya da çekip gitmek isteyebilirim.
zorlamıyorum çok fazla, şunu biliyorum ki "evrenden torpilim var benim" hem de her zaman, di mi sevgilim? :)
çektiğim tek gerçek ve büyük zorluk sevgilimi ve minik adamı çok özlüyor olmam!

herşeyin yoluna gireceğini biliyorum, girmesi için uğraşıyorum, sadece biraz sabır gerekiyor, gerisi boş...

kirlenmek güzeldir demiştim ya temizlenmekte ayrı bir güzel yahu:) mis kokulu gıdıya burnu dayayıp uyumak, var mı ötesi?

kirlenmek güzeldir...

2010-06-23T10:05:00.000+03:00

okullar kapanınca nasıl da boşaldı koca şehir, onca insan bugünü bekliyormuş meğer çil yavrusu gibi dağıldılar bi yerlere..biz gidemeyenler ya da şu an için gitsek gitsek ancak parka gideriz diyenler rahat bir nefes alıp olmayanlardan arta kalan oksijenle idare ediyoruz.tamam ya duygu sömürüsü falan yapmaya çalışmıyorum, benim de tatil vaktim gelecek, kendimi kızgın kumlardan serin sulara atacağım, telefonun saatini kurmadan minik adamın sesiyle uyanacağım, bütün gün sadece terlik giyeceğim günler gelecek tabi ancak şu an için klima ferahlığında yapay oksijenli ortamlarda gecenin bir yarısına kadar çalışma var takvimimde. tek gerçek uzaklaşma haftasonları kısıtlı saat dilimlerinde yaşanan cinste...

bişeyi çok merak ediyorum, ben bu görüntüleri çekerken "alisa, çoraplarınla toprağa basma, alisa ellerin kumlu gel silelim, alisa pamuk şekerini doğru dürüst ye" diye bağıran annenin minik adamı gördükçe aklından ne geçiriyordu. sevgilimle ben çimlere uzanmış minik adamın kumla banyo yapmasını izlerken onun içinden müdahele etmek geldi mi acaba?! çünkü ben o kızını her uyarışında "yeter artık yahu" dememek için kendimi zor tuttum!

çok mu önemli gerçekten süper temiz, düzeli olmak. annem bana çok iyi baktı ama beni pamuklara sararak da büyütmedi, sokakta oyun oynayan elleri, üstü başı çamur içinde eve gelen ve hemen banyoya alınan bir çocuktum ben. şimdi oğlum büyük şehirde büyüyo diye fanusta yetiştirecek değilim ya. iki gündür minik adamın yaşadığı pislik dışında yüzündeki gülümsemeyi, çamurlu suyun içinde bir o yana bir bu yana koşarken attığı kahkahaları hiçbişeye değişmem. kınayan kınasın ama nilo der ki "kirlenmek gerçekten güzel şey!"

"dayı" nın oğluna sevgilerimle...

2010-06-20T22:24:00.000+03:00

ikinci ya da üçüncü buluşmamızdı sanıyorum, birgün bir çocuğun olursa adını Deniz koyacağını söylemiştin,

çok hoşuma gitmişti aslında ama o an bişey söylememiştim galiba ve konu da dağılmıştı zaten.

sonradan ara ara düşündüm o günü...

şimdiyse hayalin, hayalimiz gerçekleşti ve adı da Deniz oldu, hep beklediğin gibi...

o da seni bekliyormuş, babasının kuzusu bir oğlun var artık, deli olduğun ve senin için deli olan...

babalar günün kutlu olsun sevgilim, sensiz nasıl olurdu düşünmek bile istemiyorum...

galata' nın ardından...

2010-06-14T22:52:00.001+03:00

farklı bir gözle bakar oldum etrafa, herşey bir fotoğraf karesi misali gözümün önünde, kalıcı mı bilmiyorum...
ama şunu biliyorum ki çok sevdim, devamı gelecek...

oyun hamurunda da gluten var mı? :p

2010-06-10T09:24:00.006+03:00

vaktinde eve gitmek gibisi var mı?
koyun psikoloji ile koşar adımlarda plaza merdivenlerinden inmek,
kapının önünde iki laklak yaptıktan sonra kuzu kuzu servise binip evin yolunu tutmak...

kapıdan girer girmez minik adama sarılmak, öpmek...
günün nasıl geçtiğini sormak anlatmasının beklemek, konuşması için teşfik etmeye çalışmak...
beraber egg birds'ü izledikten sonra televizyonu kapatmak ve aklımıza ne geliyosa onu yapmak...

...gibisi var mı?
gerçekten sorarım size şu kısa hayatta çocuğunla, sevgilinle kaliteli vakit geçirmek gibisi var mı?

altı.

2010-06-08T09:55:00.000+03:00

dün sevgilimden bana bir mesaj geldi: -evet hala mesajlaşıyoruz liseliler gibi di mi, çok eğlenceli kiki:)-

Mevlana hazretlerine sormuşlar, sevgili nasıl olmalı diye "sevilecek biri olmadığı zamanlarda bile seni sevmeli,

sarılacak biri olmadığı zamanlarda bile seni sarmalı, dayanılmaz olduğun zamanlarda bile sana dayanmalı" diye cevap vermiş.

iyi kısımlarını üstüme alındım tabi güzel bir cevap yazdım hemen, 6 yıldır evliyiz ama kaybetmedik bişeyleri daha erken:)

*** PS.hey koca, seni çok seviyorum biliyorsun dimi?;)***

6. yılın kutlamasına minik adam da katıldı, atladık Kadıköy den vapura, vardık Eminönüde...

25 dakikalık yolculuk boyunca bütün yük gemilerine vapurlara el salladı, çok keyif aldı, haftaya tekrar bindirmeyi düşünüyoruz:)
hem onu için değişiklik oldu hem bende bol bol fotoğraf çekme fırsatı buldum...

Nurturia' yı duydunuz mu? çok bilginlendirici, eğitici, paylaşımcı bir anne çocuk sitesi...

bu fotoğrafta benim Nurturia' daki yarışmaya katıldığım fotoğraf, oy vermek isterseniz bir tık uzakta...

normalde yemek fotoğrafı koymaktan çok hoşlanmıyorum, yiyen var yiyemeyen var, yapan var yapamayan var diye...

ama bu mezeleri göstermeden geçemezdim, hayatım boyunca yediğim en lezzetli mezelerdi çünkü bunlar, nerde mi tabi ki burda..

minik adamın kızlara olan ilgisini duymayan kalmadı sanıyorum, bu tatlı kız İtalyan turist bir ailenin kızı Aurora.

ikisi birbirlerinin dillerini hiç anlamasalar da çok iyi anlaştılar, gece boyunca beraber takıldılar, enteresan dimi?

***PS: dear Sarah, thank you for the lovely night, say hello to Aurora&Ricardo, have a nice holiday, cheers!***

yaz aşkı olsun bari....

2010-06-02T09:28:00.019+03:00

nedenini henüz kesin bulamadığım bir sebepten minik adam kız çocuklarına inanılmaz düşkün olmaya başladı,

özellikle son iki haftadır her dışarı çıktığımızda peşine takılacak birini mutlaka buluyor.

seçiciyiz tabi bir de saçları genelde uzun, renkli tokalı ve boyuna uygun kızların ilgisini çekmeye çalışıyor.

çalışıyor diyorum çünkü baya bir efor sarfediyor ilk başlarda kendini fark ettirebilmek için:)

Karya ile dün parkta tanıştı, 1 yaş büyük minik adamdan ama bakınız fotoromana...

tanıştıktan sonraki birinci dakika da kızın elini kapmıştı valla:)

tabi çok uzağa gidecek değiller ya en fazla elele tutuşup kaydıraktan beraber kaymaya gittiler..

birbirlerinden ayırıp eve götürmek çok zor oldu ama kim bilir belki birgün tekrar karşılaşırlar...

kadıköy-eminönü-galata

2010-05-29T23:20:00.028+03:00

cumartesi sabahlarına ayrı bir keyifle uyanıyorum, evi ve minik adamı hazırladıktan sonra kendimi yollara atıyorum,
vapura biniyorum, müzik dinliyorum, etrafa bakıyorum, çay içiyorum, işi düşünüyorum, hiç bişey düşünmüyorum,
yürüyorum, soluklanıyorum, fotoğraf çekiyorum, öğreniyorum, arada "hıım anladım" ya da "nasıl olucak şimdi bu" diyorum,
kapının önüne çıkıp göz ucuyla galata kulesine bakarken bir yandan kahve içiyorum,
arada kulağıma perküsyon sesleri bazen de üst katta ki flamenko danscılarının ayak sesleri geliyo,
çay içiyorum, öğrenciyim ya defterime not alıyorum, denemeler yapıyorum, keyif alıyorum...

ve 5 saatin sonunda yorgun ama mutlu, vapura atlayıp minik adama doğru harakete geçiyorum...

28...

2010-05-28T10:04:00.000+03:00

...can kardeş canan kardeş, doğum günün kutlu olsun...

...ne kadar uzakta olsanda hep aklımdasın...

...seni çok sevdiğimi hiiiç unutma...

...birtanesin...

çingane...

2010-05-21T16:53:00.026+03:00

evde nasıl bir curcuna var anlatamam, dolabımın içinde heryer heryerde resmen, benim gibi bişeyleri aramayı sevmeyen biri için nefret bir durum.
kışlıklarlar ile yazlıklar şu an kardeş kardeş yumak olmuş takılıyolar içerde, sabah sevgilim gözü önünde bluzumu kolundan yakalayıp dışarı sürüklemek zorunda kaldım.
gözleri fal taşı gibi açık muzip bir gülümsemeyle dalga geçti benimle, en kısa zamanda toplamam lazım şu dolabı :)
bu karmaşanın arasında kaybolan ufak tefek şeylerimde var kimbilir hangi kotun cebinde kaldılar, umarım onlarda çıkar bir an önce.

bu aralar biraz sağlık problemleriyle cebelleşiyoruz, geçen hafta önce sevgilim hastalandı, hemen peşinden minik adamın ateşi çıktı.
3 gün boyunca uykusuz ve yorgun bi şekilde ruh gibi dolaştık.
onları iyileştirme çabası içinde olan ben hastalanıp yataklara düşünce döngü tamamlanmış oldu böylece...
çarşamba sağolsun tüm yorgunluğumu tatlızlığımı aldı götürdü resmen, haftaiçi bir günlük tatil nelere kadir yahu...

4 hafta boyunca her cumartesi burda olacağım, bir aydır bugünü bekliyordum ve sonunda geldi...
sabah erkenden kalkıp evi toparlayıp, minik adamın yemeğini hazırladıktan sonra çantamı ve makinamı alıp kendimi sokağa atacağım.
ilk başlarda bayağı bir vicdan yapmıştım ama şimdi daha rahatım, hem alıştım hem de sevgilim sağolsun.

ben deli gibi mutlu olacağım ama bakalım sevgilim ve minik adam bensiz nasıl bir cumartesi geçirecekler? pazar günü arayı kapatmak için çırpınırım artık:)

çok heyecanlıyım, umarım iyi geçer, herkese harika bir haftasonu diliyorum...

akşam güneşi...

2010-05-13T17:57:00.007+03:00

son bir saattir aylak aylak ekrana bakıyorum, nette takılıyorum hatta bir ara markafoniden sevgilime babalar günü hediyesi bile baktım.
aklıma yatan güzel şeyler de buldum valla, zaten bence hediyenin işe yarayanı makbuldür...
bu arada bu yazıyı yazarken bir yandan da katur kutur, kuru mu kuru beyaz leblebileri yutkunmaya çalışıyorum.
klasik yaz geliyo biraz diyet yapıp toparlanayım havasındayım, bakalım çok da beceremem ama hayırlısı...

çok yorgunum aslında dün gece eve gittiğimde sevgilim yatağın bir köşesine sıkımış minik adam popoyu onun sırtına dayamış,

mışıl mışıl uyuyolardı...

aa bide bacakları babasının kafasına dayayacak şekilde ters yatıyordu yatakta, alem oğlan...

üstünü de örttürmez oldu, uykudayken dahi hissedince üstünü örteceğimi ayaklarını havaya kaldırıyo ya.

sarıldım bende, dayanamadım dayadım burnumu terli enseye, mis gibi ter kokusuyla uyuya kalmışım...

atasın iki göbecik...

2010-05-11T09:48:00.018+03:00

nasıl da bahar geldi İstanbul' uma, havalar ısındı ya benim için daha bir sıcak sanki, soğuğa karşı kapattım kendimi...
harika bir kitap okuyorum bu aralar, okumaya çalışıyorum daha doğrusu çünkü iş yoğunluğundan vakit bulamaz oldum, üzülüyorum.
seversiniz belki bir göz atın burdan, Gökçekız' a da tavsiye etmiştim, dönüşte okur artık...
Gökçe deyince; özledim seni arkadaşım, umarım çok güzel vakit geçiriyorsundur, öpüyorum ikinizi.
minik adam uyurken film izliyorum birde, özellikle son zamanlarda Türk filmi izleme olayına sardım ve çoğunu da beğendim.
.
minik adam hergün biraz daha büyüyo, koca sıpa oldu başımıza, evin muhtarı gibi herşey ondan soruluyo...

uykudan yeni uyanmış ama annesine poz veriyo minik adam, yeni makinaya baya baya alıştı, ilk başlarda çekme sesini duyduktan sonran gülüyordu artık öncesinde de gülüyo...

cumartesi Kalamış parkında Efeler ile beraberdik, çok güzel anlaşıyorlar, bayılıyorum bunlara ya...
Efekuş gelmeden önce biz yetişene kadar bir kova kumu kafasından aşağıya boca etti hemen ardından deniz kenarında yürüyüş yapıyorken koşarak suya attı kendini. nasıl yani mi dediniz, biz evde böyle bir canavarla beraber yaşıyoruz işte:)

geçen sene olduğu gibi bu sene de doğum günümü Ahırkapı Hıdırellez şenliklerinde kutladık. soğuktu, kalabalıktı, ulaşmak istediklerimize telefonlar kitlenince ulaşamadık falan ama herşeye rağmen çok eğlendik, bir insanın doğum günü bu kadar güzel mi denk gelir yahu:)

bu güzeller çilek ve maydonozlarımın yanında balkonumu süslüyor artık, inanılmaz canlılık ve renk kattılar ortama. Umo ve Deniz ile öğle yemeği sonrası renklerinin cazibesine katılıp, kaptık götürdük evlerimize. hergün minik adamla onlara günaydın cici çiçekler deyip tek tek renklerini söyleyip seviyoruz. aa bir de maydonozlar yalnız kalmasın diye nane ve reyhan da aldım, balkonumuz mis oldu mis.
.
aldığım hediyeye aşığım resmen bu fotoğraflarda onun ve benim ortak çalışmamız yakında çok daha güzel gelişmeler olucak.
haber veririm, herkese iyi başlangıçlar diliyorum, iyi haftalar....

anneeemmmmmmm.........

2010-05-09T12:05:00.013+03:00

annedir yüreği fazla dayanamaz

herkes bıksa benden annem bana doymaz

öper besler beni unutur kalbinde

annem burda olsun bana bişey olmaz

her gün bakar bana kusurumu görmez

günler gece olsa onun ışığı sönmez

ellerim büyüdü avuçlarında

bi tek annem olsun bana bişey olmaz...

P.S.1 gözlerim dolu dolu hazırladım, minik adamdan sonra çok duygusal oldum ben yaaa...
P.S.2 tüm annelerin anneler gününü kutluyorum, hepinizi sevgiyle kucaklıyorum, öpüyorum...

üçsıfır

2010-05-05T09:48:00.004+03:00

iyi ki doğdum

gördün mü bak otuz oldum

özgürüm kanatlandım

durmadım ayaklandım

koşup ilerliyorum

iyi ki doğdum

ne güzel bir kadın oldum

minik adam hep peşimde

aklım hem evim hem işim de

sınırları zorluyorum

kalamam hayatın köşesinde

o zaman neşesi neresinde

koysalar önüme bariyerde

çocukta yaparım kariyer de

pes etmem ben en zor günümde

kanatlandım özgürüm bende

deseler geçecek bu heveste

çocukta yaparım kariyer de

ooooooooooooooooooooooooo

oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo

P.S.1 doğum günüme özel olsun, mutluluğumu paylaşmak istedim de...

P.S.2 sevdiklerim iyi ki varsınız sizsiz eksiğim...

P.S.3 foto by Luna

7-3=4

2010-05-03T21:55:00.017+03:00

cumartesi sevgilim de dahil tüm emekçiler Taksim meydanında toplanırken biz oyun grubu toplantımızı gerçekleştirdik.
o kadar anne ve bebek bir araya gelemedi tabi, eksik de olsa arayı çok açtığımız ve birbirimizi özlediğimiz için yine de toplandık.
cimcime Derin, minik adam Deniz, kırmızı dudaklı Eylül ve sarışın kuzu Efe ile ablaları Juvekız aramızdaydı:)
sevgili Ömerkuş, Zeynepkuş ve kırmızı yanaklı Eylülkuş ile bir daha ki toplantı da görüşeceğiz...

minik adama sabahın ilk saatlerinden başlayarak arkadaşlarının geleceğini oyuncaklarını paylaşacağını anlatıp durdum.
oyuncak konusunda hiç problem yaşamadık ama dışarı çıkmayacağımızı, evde olacağımızı anlayınca asıl sorun orda başladı.
toplantının büyük bir kısmında keyfi yoktu, memesini istedi sürekli, ancak misafirlerimizi yolcu ettikten sonra sakinleşti.
kızların dediğine göre ev sahibesi genelde bişey anlamıyomuş ama minik adam da böyle olunca ben baya bişey anlamadım bu toplantıdan :)

hepsi o kadar büyümüşler ki bir dakika bile yerlerinde duramadılar, annelerinin koynundaki bu pozları çekene kadar canım çıktı.
sarışın kuzum Efe, nasılda sevimli bir adam olmuş koltukların tepesinde zıplarken çok eğlendi, güldü bol bol.
Eylül' üm sanki biraz atmıştı çekingenliğini üzerinden, içeri girerken biraz tereddüt etti ama sonradan hemen alıştı ortama.
cimcime Derin en küçükleri olmasına rağmen hepsini dize getirdi valla, yaramazlıkta üstüne yoktu, bir ara Efe'nin üstüne bile çıktı :)
benim fotoğrafım Juve' den, onun çekim alanına takılan biz olduk bu sefer...
o kadar çocuğun ve anne muhabbetinin arasında bir ara bağırarak kaçacak diye korktum ama sonuna kadar süper dayandı :)

.
çok fazla oyuncak almamak için dikkat ediyorum aslında ama farkında olmadan ev oyuncak dükkanı gibi olmuş çıkmış.

bi ara oyuncaktan ve yastıktan halı görünmüyordu, hepsini toplamak minik adamla baya bir zamanımızı aldı.
ne olursa olsun bu toplantıları çok seviyorum ben, minikleri görmek beni anladığını düşündüğüm insanlarla beraber olmak terapi gibi geliyor bana.
kızlar ne olursa olsun dayanalım ve vazgeçmeyelim bence hatta konuştuğumuz gibi olayı Kalamış'a taşıyalım, biraz da oraları dağıtalım:))

bende istiyorum bunlardan...

2010-04-30T17:28:00.008+03:00

bu hafta perşembe saat üç itibari ile özgürüm demek isterdim ama görüldüğü üzere hala buralardayım.
ama işte acıkta olsa rahatladım, geceleri normal rüyalar görüp sıkıntılar içinde bir sağa bir sola dönmüyorum en azından.
kariyer sokaklarında kör topal ilerliyorum, he derseniz ki ne yapıcan kariyeri die bak ona kesinlikle katılıyorum:)
dün Juve ile konuşurken "birbirlerinin yerinde olmak isteyen iki insan tipi" diye kendimizle dalga geçtik.
yarın ki oyun grubumuza davet ettim onu, bizdeyiz bu sefer, nasılda kocaman olmuşlardır hepsi şimdi.

yapmam gereken o kadar çok iş var, kekler, börekler yapıcam kuzular yesin diye...
.
harika gelişmelerde var bu arada, kırk kere matkap matkap dedim sonunda bu sabah geldi,
böylece minik adamın odası da resimleri asınca resmen tamamlanmış oldu, yarın bol bol fotoğraf çekerim artık.
ayrıca erkenden doğum günü hediyemi de aldım, elimden bırakmak istemiyorum desem yeridir...
ama haftaya otuza girmenin verdiği hafif bir sıkıntı var üzerimde, rakamla yazıp sildim şimdi hatta.
kime söylesem "saçmalama rahat ol, göstermiyorsun" diyo ama otuz dedikçe tik gibi bişey oldu,
omuz silkiyorum hemen, otomatik, haftaya kadar ancak düzelirim herhalde...
.
bugün cuma ya, nasıl güzel bir gündür bu, herkese iyi haftasonları, öptüm, sardım...

Tabaklara bayıldım bu arada bakmak isteyenler buraya bir göz atsınlar...

5 taş...

2010-04-23T13:28:00.010+03:00

çözülmemiş çorap sorunumuz geceleri gaz sancılarını da beraberinde getirmeye başladı,
gecenin bir yarısı uyanıp minicik bir pırt için dua eder olduk sevgilimle..
işin ilginç yanı sabah biz gözümünü bile zar zor açıyorken O hiçbişey olmamış gibi enerjik ve mutluydu:)

gizli bir cennet keşfettik bu sabah annem ile beraber, kendimi kör gibi hissettim içeri girince.
insan gözünün önündekini zor görürmüş misali evin camından bile görünen harika bir cafede ana-kız-torun kahvaltı ettik.
bir gece önce gece yarısına kadar çalıştığımı, gaz sancılarını, yorgunluğumu unutturdu resmen...

23 Nisan yürüyüşüne katılacaktık bu sabah kaçırdık, ama resim arkadaşlarımıza resimlerimizi zamanında göndermeyi başardık.
birbirinden güzel resimler geldi bize de, en kısa zamanda paylaşacağım resimlerimizi...
sevgili anneler minik kuşların 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı kutlu olsun, hepsini tek tek öpüyorum, sarıyorum...

çorap sorunsalı...

2010-04-21T10:10:00.006+03:00

dün akşam minik adamla görüşemedik, eve geldiğimde çoktan babasıyla uyumuştu,
yoldayken aradığımda henüz yatmamıştı halbuki, nasılda umitlenmiştim, göremedim ya sardım uyudum bende.
.
hayatım boyunca hiç sabah insanı olamadım ben, sevgilime o yönden hep çok özenmişimdir.
ne zaman yatarsa yatsın sabah pat diye açar gözlerini, minik adamda bu konuda babasına çekmiş.
azıcık uyuyun dimi, ne gerek var sabahın köründe kalkmaya, yok sözleşmiş gibi kalkarız ailece erkenden.
eminim komşularımız pazar sabahı bile yedide sekizde kalkıp sohbet ve kahvaltı eden bizden nefret ediyolardır.
bu sabahta ailece erkenden uyanıp koşuşturmaya başladık, daha doğrusu minik adam uyandırdı bizi.
onları başbaşa bıraktıp hemen hemen hergün karşılaştığım servis kaçırma problemini bugünde yaşayarak zoru başardım.
.
bu aralar minik adamın bazı huysuzluklarının gittiçe kronikleşiyor, "terrible two" başlıyor sanıyorum.
önceleri istediği olmayınca çok uzatmazken artık ağlama krizine girecek kadar diretmeye başladı,
ender olsada kızınca elindeki oyuncağı tekrar tekrar yere fırlatıyor ve bağırıyor.
nazik ama otoriter olmaya çalışıyoruz, nasıl olucak bakalım...
bir de çorap sorunu yaşıyoruz, gün içinde en az 30 kez çoraplarını çıkarıyor, biz giydiriyoruz.
hayır havalar biraz ısınmış olsa sorun değil ama ben üşüyorum ya hala, o da üşüyor gibi hissediyorum.
babası veya dedesi gibi çorap sevmeyen biri olucak belki ama sayemde olamıyor...
yazdım ya rahatladım, az sorun ederim artık, hem çorapsız olunca istediğin her an öpebiliyorsun tombiş parmaklardan :))

bir pazartesi.

2010-04-19T09:55:00.029+03:00

hayat yavaş yavaş normale dönüyor, hep böyle mi gidecek derken bu iniş çok hoşuma gitti.
bir süredir normal iş saatinde evime gidebiliyorum, minik adamla çerez eşliğinde yumurtaları izleyip
resim yapabiliyor ama en güzeli tulumunu giydirip uyku öncesi yatak muhabbetine girebiliyorum.
abarttık hatta son bir haftadır beraber uyuyoruz, ailece hem de, saat dokuzdan sonra ararsanız bilin ki pireler uçuyo:)
tabi böyle bol uykulu bir haftanın ardından cumadan başlayarak hareketli bir haftasonu geçirdik.
cuma günü neredeyse evimizin dibinden geçti ralli arabaları ancak biz hiiiç oralı olmadık nedense.
bizim işimize yarayan kısmı erken ofisten çıkıp sevgilimle kadıköy sokaklarında başbaşa iki saat geçirmek oldu, özlemişim.
kaçamak yaptık ya vicdan yaptı bu biraz bizde, minik adamla parkta gezdik sonrasında, napalım:)
.
kim demiş çocuk olunca sosyal hayat ölüyo diye:) tamam sekteye uğruyo falan ama ölmüyo yaa, dalgalanıyo...
geçen hafta cumartesi aynı saatlerde fosur fosur uyurken bu hafta cumartesi harika bir ev partisine katıldık mesela.
ev sahibemiz Umo, sangria kraliçesi Luna, Nazo, Öz, Nili ve diğer 20 kişi ile beraber Gökçekız ve Tolga'sı için toplandık.
iyi ki varsınız yahu! he Gökçekız, gidin iyi eğlenin ama dönün emi:) öperim hepinizi.
aslında böyle bir eğlenceden sonra pazar günü ordan oraya yatmak lazım dimi ama yok kısmet olmadı.
annemle beraber kendimizi mutafağa attık ve başladık temizlemeye, annem olmasaydı bir kenara yığılır kalırdım valla.
annem ya, canım ya çok yoruldun izin gününde benim için, teşekkür ederim tatlım!
aa bu arada ayyy amma da pismiş bu kadın demeyin tersine bunların hepsi fazla titizlikten oluyo :)

ben böyleyim işte bu sabah, yeşil zemin üzerine grili beyazlı dalgalar hakim ruhuma,
pazartesi pazartesi iyi bir noktada sayılırım ama di mi?
bol şanslar dileyesim geldi neden bilmiyorum, neyse hadi herkese iyi haftalar, kaçtım...

mr. parmağın kulakları...

2010-04-13T16:33:00.008+03:00

cumartesi ailece berberin yolunu tuttuk, mekan E-bebek' in Kızıltoprak şubesiydi...

sevgilimle ikimizde hafif gergin bir bekleyiş durumu söz konusuydu,

son yaşadığımız berber macerasından sonra en kötü kestirmeyip sahilde gezeriz diye düşünüyorduk...

ama minik adam bizi çok şaşırttı bırakın ağlamayı çok az mızmızlandı ve eski eğri büğrü saçların yerini bildiğimiz temiz amerikan traşına bıraktı...

P.S. saçları meğer ne kadar uzunmuş kestirince kulakları çıktı kuzunun:) Nasıl, beğendiniz mi?:))

çilekler çiçek açınca...

2010-04-10T13:07:00.021+03:00

aklımda yine bin tilki dolanıyo, ne yapıcam ben bu bir türlü fırsat bulupta yapamadığım şeylerle bilmiyorum.

minik adamın odası bitmek üzere, bir resimlerini ve panosunu asmak kaldı, matkap kullanmayı mı öğrensem diyorum.

hani bir reklamda ufaklık "benim annem hem doktor, hem mühendis, hem aşçı, hem ayakkabı bağlamacı" diyo ya,

favorim reklamım o bu aralar, anne olmak çoklu bir iş paketi gibi, içinden seçmek mümkün değil.

ama tüm bunların ortak tek bir noktası var sanıyorum, sevgi, hayat onsuz çok çekilmez olurdu...

sevgilim, geçen hafta iki gün Kayseri' deydi, seminer icabı, bir gece ayrı kalmak bile çok zor geldi,

minik adam sürekli her kapı veya telefon çaldığında "baab-baaa" naraları attı, babasına aşık bir oğlum var benim...

valla kıskanmıyorum, gerçekten, tamam belki biraz imreniyorum diyelim ama azıcık :)

geldiğinde keyifsizdi, yorgunluk ve türbülans birleşince vertigosu azmıştı yine, ilacını ve vitaminini içti.

şimdiyse -nasıl bir görev aşkı anlamıyorum- işe gitti, hayır ben olsam bayılır kalırdım herhalde bir kenarda...

yazdığım satırları okuyunca düşündüm de enteresan rahatsızlıkları olan bir aileyiz biz, vertigolu bir baba ile çölyaklı bir anne...

o kadar alıştım ki gülüyorum artık, komik ama dimi? neyse Allah'tan minik adam gayet sağlıklı..

dün sabah rutin kontrolü için Alev teyzesine gittik, beşli karma aşısını vurdurduk, akşama doğru ateş yaptı biraz.

bunun dışında herşey yolundaymış, sevindirik oldum tabi:)

bisiklet almayı düşünmeye başladım yavaş yavaş, hem parkta yakın, yaz da geliyor, binmeyi severse süpper olur..

küçükken en sevdiğim şeydi bisiklete binmek, Esat' la hızımızı alamayıp sabahın köründe akşam karanlığına kadar tepesinden inmezdik.

hem internetten hemde oyuncakcılardan bakınmaya başladım bile, haber veririm güzel bişey bulursam.

gerçi daha çok bu aralar minik adamla kendimizi sanata verdik, renk renk kağıtlara resim yapıyor,

fırça kullanmayı da pek sevdi, kağıtı boyadıktan sonra masa ve sandalyesi de nasiplerini alıyorlar tabi...

şefffaf dosya aldım geçen gün, tüm resimlerini tarihleyip orda saklıyorum, büyüyene kadar ev dolup taşacak gibi:)

baharda geldi sonunda, bu güzel çiçekler büyüyüp mis kokulu çilekler olucaklar ve maydonozlarımın yanında balkonumuzu şenlendirecekler...

bize şans dileyin, minik adamın saçlarını kestirmek istiyoruz, az ağlamalı olmasını umut ediyorum, en azından deneyeceğiz...

neyse kahvemin yanına kurabiyelerimi almayı unutmuşum, ben kaçtım, hepinize iyi haftasonları, öptüm, sardım...

özledim...

2010-04-05T20:27:00.001+03:00

çalışan anne olmak çok zor, hele bide çok çalışan anneysen durum daha da zorlaşıyor...
minik adam evde babasıyla yatağımızda mışıl mışıl uyurken
kasvetli ofis ortamında oturmuş, inanılmaz bir boyun ve sırt ağrısı çekerek çalışmaya çalışmak...
arkada Bob amca "every little thing is gonna be alright" diyo ama inanasım gelmiyo,
şu saatte hiçbişeye inanasım yok aslında...
.
güzel planlarım vardı haftasonuna dair ama işler bitmeyince onlarda suya düştü...
annem, minik adam ve sevgilimle bol bol vakit geçirmek yetti bana...

umarım herşey yolundadır, soran olursa diye Nilo hala buralarda demek için geldim...

herkese iyi haftalar, özledim hepinizi...

hımmm...

2010-03-29T14:51:00.009+03:00

kalem ve rimel olmasa gözlerim iki kocaman üzüm gibi şu anda,

hafif bir sızlama hissediyorum, uykusuzluktan değil ama çok uyumaktan :)

yoğun geçen çalışma günlerinden ve misafirli haftasonunun ardından

dün akşam saat dokuzu bulmadan minik adamla koyun koyuna uyuya kalmışsız.

nasıl iyi geldi anlatamam, arada bir yapmak lazım gerçekten, kendime geldim resmen.

ama en güzel yanı da gece yarısı uyanıp "oooh sabaha daha çok var" deme kısmı.

uyku uykuyu getirir misali serviste bile gözüm açılmadı, bir o yana devrildim bir bu yana.

.
ben misafirlerimle uğraşırken sevgili hamiş kişi Dolunay sobelemiş beni,
bu sefer ki sobenin konu başlığı "2009 neden iyi geçti?" ...
cevaplamak için düşünürken fark ettim ki aslında genel olarak güzel bir seneydi 2009.
peki neden iyi geçti kısmına gelince biraz toparlayalım bakalım:

* ailemin ve tüm sevdiklerimin sağlığı ve afiyeti yerindeydi.

* minik adam geçen sene biraz daha bebeklikten çocukluğa geçti ve her adımında yanındaydık.

* 5 haftacıkta olsa, göz açıp kapayıncaya kadar da geçse 2009' da Esat' ımı gördüm ve oğlumla oynamasını izledim.

* bloggerlar arasına katıldık, anlaşıldığımı hissettiğim, birçok düşüncemi paylaştığım bambaşka bir ortama girdim.

* hayat hiçbir zaman toz pembe değil ve herşeye rağmen huzurumuz bozulmadı ya, çok şükür...
geçen sefer ebeleri sobelemiştim bakalım şimdi de başabilecek miyim? :)
and the sobe goes to: Juvekız, Füsfüs, Melike, Eylem ve Çillim....

all i need is a pop!

2010-03-25T16:02:00.005+02:00

chicken translate:
- merhaba bitki, tekrar ben.
- nasılsın?
- eğer üzerine kabul edilemez beklentiler yüklediysem özür dilerim.
- ama son zamanlarda çok şeyler oluyor.
- beni neşelendirecek bişeyler yaparsın diye ümit ediyordum.
- pop ;)

beyaz dizi...

2010-03-22T09:33:00.002+02:00

çalışkan arı Maya gibiyim bu aralar, kendimi işe adamışım, ha babam de babam çalışıyorum...
işe gidiyorum, klavyenin başında oturup toplantılar dışında kalkamıyorum bir türlü.
eve geliyorum, bir bakıyorsun mutfaktayım, bir bakıyorsun perde ütülüyorum, bir bakıyorsun minik adamla boya yapıyoruz.
annem bu duruma "otomatiğe atmak" diyor, komik ama öyle ama gerçekten :)
sadece bende değil, annem ve sevgilim de aynı durum da, ne oldu bize böyle yahu?
.
fotoğraflar kahvaltı masasını bile toplamadan kendimizi sokağa attığımız pazar sabahından.
sokakta in cin top oynarken sahil yolu cıvıl cıvıldı, bisiklete binenler, yürüyüş yapanlar, puset doluydu heryer.
daha önce de gitmiştik bu kumsala ama bu sefer poyrazında etkisiyle taşlı ve yosunluydu.
önemsemedik, güneşlendik, minik adam ananesi ile denize taş attı, kumları mıncıkladı.
Tarçın katıldı aramıza top oynadık biraz da...

nasıl güzel bir haftasonuydu bu böyle, güneş içimdeki tüm karamsarlıkları silip götürmüştü.
ama offf bugün yine pazartesi, yine işteyim ve yine minik adam evde, dışarda ise hava mis.
motivasyon sürünüyo anlayacağınız, halbuki daha geçen hafta bu tatlı kadın bana bi dolu güzel şey yazmıştı.
okudum da tekrar yazdıklarını ve şimdi kendi kendime veriyorum gazı:
hadi be kızım nilo, bu hafta geçsin bak herşey çok daha iyi olucak,
olmasa bile her haftanın sonunda cumartesi, pazar var ama dimi?
bittiğine her daim mutlu olmak için yeterli bir sebep;)
hem ne kadar laf söylesende sen yaptığın işi seviyorsun, bunu unutma.
hadi kaydı yayınla da çalışmaya başla artık, ama önce kahveni iç;)
.
P.S. iyi haftalar herkese bu gaz size de gelsin;)

mr. parmak...

2010-03-13T13:47:00.001+02:00

dün akşam tam 10. gündü, minik adamın ananesi "hadi tamam, çıkaralım artık" dedi,
ofisten çıktığımdan beri aynı şeyi düşünüyordum bende, eve gider gitmez ateli çıkarmayı...
ilk başta biraz huysuzlandı, çıkartmak istemedi, acıyacağını düşündü herhalde bilmiyorum,
çıkartıp elini yıkadıktan sonra sakinleşti ve parmağını göstemeye başladı hem de sürekli, bir süre elini kullanmadı hatta.
parmak gayet iyi, şişme veya kızarıklık yok sadece tırnağında hafif bir morarma var,
doktoru ile konuştuk, herşeyin iyi olduğunu, endişelenmemizi söylediğinden beri rahatız...
.
ateli taktığından beri resim çalışmalarına ara vermiştik, kaldığımız yerden tam gaz tekrar başladık.
geçen haftalarda çok severek takip ettiğim bir blogun mail grubundaki kitap tavsiyesini dikkate alıp,
Susan Striker'ın "Çocuklarda Sanat Eğitimi" kitabını almıştım, ne zamandır bahsetmek istiyordum zaten.
henüz kitabın tamamını okuyamadım ama okuduğum kısımların bol bol altını çizip notlar aldım.
yazara göre: "nasıl çocuğun sağlığı konusunda sorumluluk almak için doktor olmak gerekmiyorsa,
onun sanatsal etkinliklerini denetlemek, yönlendirmek için de iyi resim yapmak veya sanatçı olmak gerekmez."
benim gibi resimin r' sinden anlamayan bir anne için kitap daha ilk sayfadan gönlümü çeldi anlayacağınız:)
içinde çizime, boyamaya, baskıya, kağıta, heykele, renklere, şekillere ayrı ayrı yer verilmiş.

okuyunca hoşuma gidip altını çizdiğim birkaç cümle:
- yaratıcılık, bir yetenekten çok bir davranış biçimidir.
- çocuk iki yaşının altındaysa ve siz duvarları çizmesinden şikayetciyseniz pastel boyaları görebileceği ama ulaşamayacağı biryerde muhafaza etmelisiniz. Bu şekilde sizden kalemleri istemesini sağlayabilir, çalışmasını denetleme şansı yakalayabilirsiniz.
- çocuğunuza boyama kitapları, numaralı boyama gibi yaratıcılığını engelleyen malzemeler sunmayın.
-çocuğunuza pozitif örnek olun ve resimlerini çerçeveleyip evin en güzel yerine asın.
- yaptığı bir resmi niçin beğendiğinizi ifade edin ve resim üzerine konuşturması için onu yönlendirin.
-büyük bir evrak çantası alın ve resimlerini burda saklayın.
-boş bir defter alıp seyahatlerde bile yanınızda ayırmayın.
kitapta hangi malzeme ile ne tür aktiviteler yapılabaleceğine de yer verilmiş, keyifle okuyorum, tavsiye ederim.
.
yoğun ve kasvetli bir haftadan sonra güneş tüm sıkıntımı, tasamı aldı götürdü sanki,
minik adam uyansın da güneşli cumartesinin keyfini çıkaralım...
iyi hafta sonları herkese :)

kayboldum hükümsüzüm...

2010-03-11T16:18:00.012+02:00

kafam çok karışık, sürekli bir yerlere notlar alıyorum, olur da bişeyler unutursam diye, listelere boğuldum.
alışveriş listesi, eklenecekler listesi, yapılacaklar listesi, değiştirilecekler listesi...
çalışan anne olmanın hatta çok çalışan anne olmanın zorluğu tüm ağırlığıyla omuzlarımla bugünlerde.
evimde kafam rahat vakit geçirmeyi, sevgilimle film seyretmeyi, minik adamla resim yapmayı özledim.
en kötüsü de bu durum ne zaman biter onu bilmiyorum, bu belirsizlik acayip bir rahatsızlık kaynağı...
.
10 dakika öncesine kadar herşey güzeldi gibi bir yalan söylemeyeceğim ama en azından fena değildi.
ama nasıl olduysa az önce tüm motivasyonumu dosyalar arasında kendimle birlikte kaybettim.
sinirli değilim, garip bir huzursuzluk hali içindeyim, acayip bağırasım ve ağlayasım var.
eskiye göre çok daha kolay ağlar oldum ama iş yerinde olur mu hiç.
.
kendimi sokaklara, çimlere, kumlara atasım yok sadece ve sadece eve gitmek istiyorum, mümkünse hemen...

P.S.1 resmi koyduktan sonra aklıma geldi, sevgilim "umut, ızdırabı arttırır" der, bense "onsuz da olmuyo be" diyorum...
P.S.2 tüm bloggerları ve bebişleri ayrı ayrı özledim, çok yorum veya yazı yazamıyorum belki ama nilo hala buralarda, bilginize...
görsel:burdan

8 Mart...

2010-03-08T12:51:00.013+02:00

dünya kadınlar gününde doğan sevgili babama:

.doğum günün kutlu olsun canım, iyi ki varsın ve benim babamsın.

.çok şey öğrendim senden, upuzun yaşa ve öğretmeye devam et emi.
.balkabağın nilo seni çok seviyor.

P.S. 8 Mart diye başlık attıktan sonra kutlamamak olmaz dimi? Bu vesileyle Nilo, tüüüm blog camiasında ki süper annelerin, anne adaylarının ve yazarların dünya emekçi kadınlar günün kutlar, herkesi tebrik eder, öper, sarar...

günün replikleri...

2010-03-06T12:29:00.015+02:00

cuma sabahının erken saatleri, ortopedi doktorunun odası:

doktor: gayet iyi görünüyor, parmak pembe renkte ve tırnak dibi morarmamış.
anne: kontrol ediyorum sürekli, peki tırnak yine de düşer mi?
doktor: büyük ihtimalle hayır.
anne: harika, peki ne kadar daha kalması gerekiyor atelin, bugün 2.günü.
doktor: 10 gün ile 2 hafta arası kalmasında yarar var.
anne: peki. ağrısı yok sanıyorum, ateli heryere vurup sesini dinliyor.
doktor: aa çok iyi, baya iyileşmiş o zaman. huysuzluk yaparsa bir ölçek ibufen verin.
anne: tamam,teşekkürler....
anne ve baba mutlu mesut hastaneden ayrılırlar...

cuma akşamı uyku öncesi muhabbet:

anne: deniz, elin acıyo mu annecim?
deniz: .... -hayır anlamında başını sallar-
anne: canım beniiim, anneye yanaktan bir öpücük verir misin peki?
deniz: ıııhhh -yanağını uzatır-
anne: deniz, sende anneyi öper misin?
deniz: ııııhhhh -annenin yanağı salya içinde kalır-
anne: seni çok seviyorum ben, biliyomusun?
deniz: ... -evet anlamında başını sallar-
anne: sende beni seviyo musun peki?
deniz: ... -evet anlamında başını sallar-
ikisi bir saniye birbirine bakarlar ve:
deniz: ... -annenin boynuna sıkıca sarılır-
anne: ... -mutluluktan gözleri dolar, tutamaz 2 damla yaş döker-

cumartesi günün öğle saatleri:

eve nerdeyse mutlak bir sessizlik hakimdir, tek ses mutfakta ki ocaktan gelen tencere tıkırtısıdır. anane evden işe gitmek için yeni çıkmış, anne ise klavye başında öğle kahvesini içmektedir. minik adam da odasında boboya sarılmış uyumaktadır...

deniz: ... -ağzında emzik mışıl mışıl uyur-
anne: ... -yüzünde mutlu bir gülümsemeyle kaydı yayınlaya basar-

çelik kapı mağduru...

2010-03-03T22:37:00.009+02:00

...saklambaç oyununun hazin sonu...

...çok ağladı, çok ağladım...
...kendimi suçluyorum hem de nasıl...
...tek tesellim kırık değil sadece doku zedelenmesi...

öylesine bir yazı...

2010-03-02T17:09:00.018+02:00

minik adamla kendimizi sanata vurduk bu aralar, bir akşam elimizde parmak boyası bir akşam pastel.
ana-oğul her yerimiz boya olana kadar resim yapıyoruz, konusuz, serbest uçma tekniğiyle...
iki şeyden çok keyif alıyo, biri sandalyesini boyamaktan diğeri de masanın üzerine çıkıp öyle resim yapmaktan.
sulu boya ve fırça olayına gireceğiz yakında, sever belki, bakalım...
.
yoğun çalışıyorum bi de bu aralar, sürekli bişeyler daha ekleniyo, iş rüyama girmeye bile başladı,
geçen gece bağırarak uyandım, sevgilim yakaladı kolumdan, nereye gidiyorsam artık,
sabah söyledi "bölgeleri değiştirmeyi unuttum galiba" demişim, fırlayıp işe gidiyordum herhalde;)
.
öğle yemeğinde kaçamak yaptım yine bugün, ikea sokaklarına daldım,
mini mini çerçeveler aldım minik adamın odası için, resimlerini bastırdım bile az önce.
akşam evde hummalı mobilya kurma bir çalışma var, sevgilim kitaplık ve masa kuracak.
minik adamın odası ile ilgili aklımda çok şey var diyordum ya hayata geçirmeye başladım sonunda,
tek ihtiyacım darbeli matkap, onu da buldum mu iş tamam...
.
harika bir İstanbul sabahından sonra dışardaki hava şaka gibi, çok tatsız.
ama ben garip bir keyif hali içerisindeyim, hayrolsun diyorum...

görsel:burdan

gökten bir elma düşmüş...

2010-02-27T14:37:00.010+02:00

bir cumartesi daha geldi ve yine hava kapalı, başbaşayız, iki kişilik haftasonlarına devam...
elma yedi, kalanını yedim, yeni dişinin şerefine dans ettik, saklambaç oynadık terledik,
dünden sonra keyifler gıcır tabi, hiçbişey olmamış ama herşey durulmuş gibi.
hafif yağmur çiseliyo ama biz yemekten sonra dışarı çıkmaya karar verdik.
iyi haftasonları hepinize, öptük sardık sevgiyle...

beni soran olursa işteyim...

2010-02-26T22:49:00.011+02:00

hayat sürekli bişeyleri erteleyerek, öteleyerek, öyle ya da böyle devam ediyor.
hızına yetişmek içinse her seferinde daha çabuk hareket etmek gerekiyor...
varolan işlerle uğraşırken bir de yeni gelenleri var, hem de gümbür gümbür.
içine girmeden, hala vakit varken, kenarından kıyısından da olsa bir gün kaçmak istedim.
birgün de olsa eve işteyim, işe de evdeyim dedim ve kaçtım...

ama önce minik adamın gecikmiş aşısını vurdurmak için Alev teyzesine götürmemiz gerekiyordu.
muayene gayet iyi geçti, minik adamın kilosu, boyu, gelişimi gayet normalmiş, wuuhuu;)
aşısını yaptırır yaptırmaz hemen kendimizi dışarı attık...
hava koşulları ne olursa olsun daha evden çıkmadan sahilde vakit geçirip,
denize taş atma kararı vermiştik bile....
yağmursuz, rüzgarsız, çokta soğuk olmayan tertemiz bir cuma sabahını kumsalda geçirdik...

nefes alıp verdim, kendime geldim, nefis deniz havasını içime çektim....
ceplerimi midye kabukları ve taşlarla doldurdum...
bol bol fotoğraf çektim, yaşadığım mutluluğu tekrar tekrar hatırlamak için...
ellerimi, ayakkabılarımı kumladım...

sonrasında minik adamı eve, sevgilimi ofise bırakıp kendimi Kadıköy sokaklarına attım...
antikacıları gezdim, başım ağrıdı çay içtim...
yeni aldığım aynayı süslemek için mini ganimetler aldım...
Juvekız ile buluşup ona tatlıları yedirip, muhabbet edip, bide üstüne ısmarladığı mochayı götürdüm,
minik adama sulu boya, kendime ahşap boyası aldım, bişeyler var yine aklımda...
birkaç yeni sürpriz için malzeme topladım...
...
ben, evet sadece ben, günün büyük bir kısmında kafama göre takılıp, çoook şey yaptım...

2k in 1...

2010-02-25T11:30:00.003+02:00

Khaled Hosseini 'nin ikinci kitabı Bin Muhteşem Güneş...

Yazarın okuduğum ilk kitabı, aslında Uçurtma Avcısı ile başlasam daha iyi olucaktı ama filmini izledikten sonra okumaya cesaret edemediğim için ikinci kitabı ile başlamayı tercih ettim.

Kitap, harami Meryem' in şehirden uzakta küçük derme çatma bir kulübede babası Celil' in onu ziyaret edeceği günü beklerken geçirdiği günler ile başlar. Birgün beklemekten sıkılan Meryem, babasına gitmeye karar verince olaylarda başlamış oluyor. İlerleyen zamalarda Meryem' in yolu, kardeşleri iç savaşa katılınca depresyona giren annenin ve üniversite hocası babanın kızı Leyla ile kesişir. Leyla, kaybettiği aşkın yenilgisiyle Meryem' e sığınır ve bu iki kadın ilk başta anlaşamamalarına rağmen sonrasında savaşa, bombalara, yokluğa, açlığa, dayağa birlikte dayanmaya çalışırlar.

Vatanları sürekli başka ülkelerin işgali altında yaşayan insanların dramı bu sefer iki kadının gözünden anlatılmış. Okudukça ağladım, okudukça şükrettim. Yazar, dostluğu, aşkı, insanlığı, özlemi çok güzel anlatmış anlatmasına da, olmasaydı dediğim bir nokta var o da; tüm bu işgaller sonrasında gelen amerikan işgalinin çok sevinçle karşılanması, acaba herkes böyle mi düşünüyor sorusu takıldı aklıma? Takarım ben öyle ama bana bakmayın siz, son söz olarak mutlaka okuyun...

Audrey Niffenegger' in ilk romanı Zaman Yolcusunun Karısı. Önce bu yazıyı okudum, içime merak tohumları ekildi bir kere, sonra da arka kapağına bir göz attım "son zamanlarda aşk romanı yazılmıyor diyenlere" cümlesini üstüme alındım ve başladım okumaya...

Değişik bir kitaptı gerçekten, ilk 80 sayfasında kitaba dahil olamadım, ortalarını uçarcasına okudum son 50 sayfasına gelince de bitmesin istedim. Azıcık konusundan bahsedersem, Henry, genetik olan rahatsızlığından dolayı zamanda yolculuk etmektedir, bu yolculuklarından birisinde Claire ile tanışır. Claire, geçmiş ve gelecek arasında gidip gelen Henry'nin tek gerçeği olur. Aralarında çok hoş bir bağ olan bu çiftin yaşadıklarını anlatan kitabın kurgusu öyle bildiğimiz zaman yolcusu hikayelerinin kurgusundan biraz daha farklı. Çok detay vermek istemiyorum ama güzel bir döngü var kitabın içerisinde.

Kitabın filmi çekildi bile, izlemeden önce bitirdim rahat rahat izleyebilirim artık. Eğer ilk seksen sayfasını atlatabilirseniz severek okursunuz diye düşünüyorum.

Bir süre minik adam ile ilgili kitaplar okumaya karar verdim. Aklımda bikaç tane, elimde de bikaç tane var. Hepsi birbirinden güzel, anlatıcam, şimdilik Nilo kaçar ;)

enteresan bir iş bu...

2010-02-23T22:28:00.004+02:00

bilgisayar başına üniversitenin ilk yıllarında oturan kuşaktanım ben, internete cızırtıyla bağlananlardan.
o zamanların chat siteleri, bir elin beş parmağını geçmezdi, en azından benim bildiklerim o kadardı.
biri icq ki benim listemde 3 arkadaşım vardı bir diğeri de mirc bir kelime bile yazmadığım.
benim arkadaşlık anlayışıma uymayan bi muhabbet durumu bu, bende bu konuda mantık biraz düz çalışır(dı).
arkadaş dediğin dost dediğin, gördüğün, bildiğin, elini uzattığında dokunduğun en kötü bir telefon mesafesinde olan kişidir,
diye düşünen ben, bu blog sayesinde aslında ne kadar da yanılmışım onu anladım bir kez daha...
.
Füsun' cum, sizi her düşündüğümde aklıma gelen ilk düşünce "bu kadın bizi iyi ki bulmuş" oluyor.
yazını okuduktan sonra da yine aynı şeyi düşündüm ve hediyelerimizi beğenmenize çok sevindim.
bol gülücüklü, sevgi dolu, aşk dolu, mutlu fotoğraflarınız olsun, çerçeveler yetmesin...

iyi ki o yorumu bırakmışsın, sayesinde hayatımda ilk defa netten bir arkadaşım var, hem de en kralından;)

hep diyorum yine diyorum, sizi bekliyorum ;)

meraklısına minik not: resimdeki hamiş kişi Nilo' nun ta kendisidir...

5a+5b

2010-02-22T09:53:00.010+02:00

hareketli bir haftadan sonra cumartesi sabahı acıkta olsa uyusaydık güzel olucaktı.
ama minik adam 7.30 kalkmaya karar vermeseydi saat dokuzu bulmadan kahvaltımızı bitirmiş olmayacaktık.
aslında oyun grubu buluşması için çok iyi oldu diye düşünmüştüm, erken kalkan erken öğlen uykusuna yatar dimi?
yanıldım tabi, minik tosbom tüm çabalarıma rağmen uyumadı
ve dalgınlığıma gelip sehpanın üzerine bıraktığım sabah kahvemi beyaz halımın üzerine boca etti.
sildim ama hala leke duruyor, akşam yine denicem bana şans dileyin...

minik adamla tosun kuş Efe ve annesi ile buluştuktan sonra boncuk gözlü Derin ve annesi bize katıldı.
3 anne, 3 kuş yola çıktık, arabada halimizi görenler çok gülmüşlerdir eminim.
bitanesi akrobatik hareketler yaparak annesini emmeye çalışırken diğeri yeni uyanmanın verdiği enerjiyle şarkı söylüyordu.
bu arada anneler müzik dinleyip sohbet ediyor, tüm bu hareketin ortasında gün içinde uyumayan minik adam da uyukluyordu.
narin kuzu Eylül ve annesi de diğer arabayla bize katıldılar, konvoy halinde yollara düştük.
ve kazasız belasız Zeynep ve Ömer'in annesi Nihan' a ulaşabildik :)

Ömer herzaman ki gibi ağzı var dili yok modundaydı ama yine her türlü hareketin içinde yer aldı.
oturunca Elmo kadar boyu olan küçük dev ayakta tek başına durmaya başlamış, yakında hepsine taş çıkartır.
Ömer' in ablası Zeynep biraz rahatsız olduğu için annesi tarafından ufak bir komploya kurban gittiği için aramızda değildi.
yavru kuşa babası ile alışverişten dönerken rastladık, bizi görünce çok şaşırdı, eminim annesinin başının etini yemiştir:)
elma yanaklı Eylül' de malesef bu toplantıya katılamadı, O'nu ve annesini bir daha ki sefere bekliyoruz.

arabalarda indikten sonra yanımıza yanaşan tatlı kedi hepsini çok sevindirdi,
kediden korkan annesine inat minik adam tam bir kedi hastası, günlerce anlatır şimdi o kediciği...

son resimdende görüleceği üzere beş afacan evin altını üstüne getirdiler, mayın tarlası gibi oyuncaktı ev.
özellikle yastıklarda ve perdelerde minik adamın katkısı çok büyük, onlarla oynamaya bayılıyor.
büyümeye başladıkça hepsi ayrı bir afacan olmuş, bence bu iyi günlerimiz :)
bu zamana kadar ki tüm toplantılarda daha rahat oturur hatta keyif kahvelerimizi bile içerdik,
bu seferki biraz oyuncak kavgalı, biraz aç, biraz uykusuz, bir de ev kazalı geçti...
.
Nihan'cım, ellerine sağlık herşey çok güzeldi, hele ki nohutlu kek süperdi, vericem tarifini...
Hepinizi görmek çok iyi geldi, bir daha ki sefere bendeyiz, bekliyorum ;)

ebe sobe...

2010-02-17T23:27:00.008+02:00

aklımda çok şeyler var bu aralar, durmadan bir yerlerden kendime işler çıkartıyorum,
geçen hafta perdelerle bakışıyoruz demiştim ya bu hafta minik adamın odasının duvarlarıyla bakışıyoruz.
istediklerimi nasıl yapabileceğimi önce okumam lazım, bir öğreneyim ki uygulayayım hemen.
aa bide enteresan bir kitap aldım bu hafta, çocuklarda sanat eğitimi üzerine, güzel gidiyor, bakalım.
kitabın da etkisiyle sürprizlerimizi renklendirdik, minik adamın el izi ile imzalı kartlar hazırladık.
sonrasında boyalara kapıldık, çerçevelik bir serbest çalışmamız var artık, benim yuvarlaklarım onunsa parmak izleriyle süslü.
kartlarımızın bir kısmı yola çıktı, minik bir hediye ile kalan kısmı da yarın yola çıkacak...

.
bu hafta bir de gönlü zengin, tatlı bir annenin bloğuna konuk olduk, merak ediyorsanız bir göz atın derim ben.
bir anne daha var, ki arkadaşlığından çok keyif aldığım, Füsun'cum, sobelemiş beni, kendimle ilgili 7 ilginç noktayı anlatmam için...
hadi bakalım;

* nick olarak Nilo'yu kullanıyorum çünkü bu isim gerçek isminin bir başka dilde kısaltılmışı yani düşünülenin aksine ismim Nilay yada Nil değil:)

* ani kararlar vermem, enine boyuna düşünmeden adım atmam. Özellikle önemli kararlar verirken tüm olası sonuçlarını değerlendirip ona göre davranırım. Amaaann ne olucak canımcılık hiç bana göre değildir.

* çok dedim aslında takıntılıyımdır diye, düzen ve simetri rahatsızlığım var. Aynı eşyayı gün içerisinde kaç kere yerine koyduğumu bile sayarım bazen. Kapıdan çıkarken bile ev dağınık olmayacak yoksa kafam orda kalır. Huyumu çok iyi bildiğim için başkalarına bulaşmıyorum ama hayatı kendime baya zorlaştırıyorum.

* çölyak hastasıyım. değişik bir hastalık, buğday, yulaf, arpa ve çavdar içeren hiçbirşeyi -börek, pasta, pizza, makarna, ekmek, kek, birçok çikolata, bisküvi vb- yiyemiyorum. sebebine gelince çoğunlukla genetik deniyor ama bana doğumdan sonra teşhis kondu. geçici mi derseniz hayır değil malesef, tek tedavisi ömür boyu bu ürünleri tüketmemek. alıştım ama, ilk başlarda çok zorlanırken şimdi çok daha iyiyim. tek tesellim minik adamın gayet iyi olması :)

* arabalara düşkünümdür, hızlı ve çevik arabaları severim. ayrıca araba kullanmaktan çok keyif alırım, düşünün İstanbul'da bile. genelde ve malesef "bir bayana göre" çokiyi araba kullandığım söylenir, valla ben onların yalancısıyım:) ben anneme, minik adam da bana çekmiş bu konuda...

* renk olarak pembeyi hiç sevmem, kendime yakıştıramıyorum ama birgün mini mini parmaklı bir kızım olursa onu pembelere boğucam, kafasına da kelebekli tokalar takıcam.

* gerçekleştirmek istediğim enteresan gezi planlarım vardır: bir süre yaylada yaşamak, minik adam beş yaşına geldiğinde Tibet' e gitmek, sıkı bir NBA maçını canlı canlı izlemek ilk aklıma gelenler...

tamaam, şimdi sobeleme sırası bana geldi, and the sobe goes to Çilli, Juve ve Melike...

küçük dört...

2010-02-14T22:26:00.000+02:00

teşekkür ederim, sen olduğun için, benim olduğun için, minik adam için,
bu mutluluk daim olsun....

bu ne kadar keyifli bir işmiş yahu...

2010-02-14T13:30:00.018+02:00

cuma akşamı saat 11 de evde olunca -bu sefer keyiften değil çalışmaktan :(- tüm haftanın yorgunluğuyla yine uyku tutmadı tabi.
sevgilimle televizyon karşısında takıldık biraz, sanki Carrie' nin maceralarını bilmiyormuşuz gibi tekrar bölümlerini izlemeye başladık.
kesmedi, uyku öncesi harika bir kitap bitirdim, tavsiye edicem ama bekleyen postlardan yer açmam lazım.
tüm bunların etkisiyle cumartesi sürünerek kalktım tabi, sevgilimin hazırladığı leziz kahvaltıyı mideye indirdim.
sürprizlerim var demiştim ya, minik adamla malzeme alışverişine çıktık, ilk adım olarakta hep istediğim parmak boyalarından aldık.

kutuları açıp masanın üstüne koyarken beyaz halı ve koltuklarımın 10 dakika sonraki halinden korkmuyor değildim,
düşündüğüm kadar kötü olmadı, onlar yerine makinam ve üstüm boyandı biraz ama o da olsun artık ;)
parmağını kutuya daldırıp boyadıktan sonra uzun uzun inceledi önce, sonra da tadına bakmaya çalıştı.
biraz serbest çalışma yaptıktan sonra sürprizlerimiz için hazırlık yaptık.
minik adamın ananesini de eğlencemize katıldı, suratındaki kızılderili boyaları onun eseri :)

küçük annekuştan büyük annekuşa not: annem, aklımdasın, seni seviyorum...

e anne hani ben hani ben demez mi sonra?

2010-02-11T09:05:00.004+02:00

sebepsiz bir uykusuzluk dadandı bu aralar, aldığım vitaminlerden mi çözemedim ama geceleri uyku yok...
evde yapacak az işim varmış gibi kendime iş yaratır oldum, perdeleri indirdim, yıkadım, ütüledim,
hepsini değil tabi ama kalanlarla pis pis bakışıyoruz, kendimi Desperate Housewives' taki Lynette gibi hissediyorum.
aklımda bir dolu yeni fikir var, minik adamla ilgili, sevgilim ile ilgili, evimle ilgili.
yazarken fark ettim bak kendimi yine rafa kaldırmışım bu aralar, hayırlısı bakalım inince bir haber ederim...
.
anne yine kaptırmış kendinden bahsediyo dimi, neyse 5 cümlede toparladım ama durumu ;)
minik adama gelince, pirinçleriyle başımız dertte son zamanlarda, öğün atlamalar başladı.
üst damakta her iki taraftaki birinci azıları ve köpek dişleri geçen aylarda çıktı, aslında ayına göre biraz erken bile çıktı denebilir.
alt damakta ise birinci azılar tamam ama köpek dişleri henüz çıkmadı, biran önce gelsede şişliği inip acısı dinse.
atladığı öğünler dışında bir de dişten sebep ara ara tahriş olan poposu ve ağrayan kulağı da huzursuzluk sebebi...
şu iki minik pirinç tanesi çıksın, ara ara sızlayan 20 yaş dişimi çektirmiş kadar mutlu olucam.

incir kabuğunu doldurmuyor misali minik adamı durdurmuyor bu tür engeller.
yine bol bol oyunlar oynadık geçen hafta, onlardan biri de makarna ayırmaca...
ee mısır, fasülye, nohut ayıkladı, makarnayı da seviyor madem birazda onu ayıklasın dimi? ;)
oyun örtüsünü serdikten sonra koşa koşa oturdu üstüne, başladı makarnaları avuçlamaya,
iki farklı kaseye koyacağını anlatmaya çalıştım ama O ayırmaktansa bir çeşiti toplayıp kaseye koymayı tercih etti.
sonrasında kaseler arası makarna taşımacılığı, en sonunda da makarnaları kıtır kıtır mideye indirmeye başladı:)

.
sonunda cuma günü de geldi, mini mini sürprizler hazırlıyorum sahiplerini mutlu edeceğini umduğum.
hava muhalefetine yakalanmazsak keyifli planlarım da var, sevgilimle, bakalım, anlatırım, umutluyum ;)
şimdiden sevgililer gününüz kutlu olsun canlar, tadını çıkarın, cupitler sizinle olsun...

2f in 1...

2010-02-10T10:23:00.005+02:00

The Twilight Saga, New Moon...
Serinin bütün kitaplarını hızımı alamayıp 1 ayda okuduktan sonra filmlerini izlememek olmazdı tabi. Ama minik adamdan bir türlü fırsat bulupta sinemaya gidemediğimiz için ev konforuyla izledim- sonunda-. Bazı özel efektli filmler hariç evde film seyretmeyi seviyorum ben ya, istediğin zaman durdur, başlat, mısırı bol yap ki bitti kavgası olmasın, beğenmedin çıkar başkasını koy, rahat oluyo. Tek kötü yanı filmleri sinema ile aynı zamanda izleyemiyosun o kadar.

Filmden bahsedelim biraz, her kitaptan sinema uyarlaması gibi yavan tabi. Konuyu az biliyorsanız yada ilk filmi kaçırdıysanız aradaki geçişlerde biraz buda nerden çıktı olabilir ancak yine de ikinci filmi çok rahat izlenebilir. Filmde oyuncularda daha bir rollerine adapte olmuşlar sanki, belki de alıştım artık. Ancak gözümü en çok rahatsız eden nokta Edward' ın -esas oğlan- gün be gün artan beyazlığızdı, nerdeyse albino kıvamına gelmiş.

Serinin tüm kitaplarını okudum dedim ya sonunu bildiğim için içim rahat izledim, sürpriz yapabilecekleri malzeme yok çünkü ellerinde. Gerçi son kitabı nasıl sinemeya uyarlayacakları, ikiye bölüp bölmeyecekleri, bak bu beni şaşırtabilir işte. Neyse, patlamış mısırın yanına çerezlik bir film, bilginize...

Richard Curtis' ten müthiş eğlenceli, acayip keyifli, bol müzikli harika bir film The Boat That Rocked...

Soğuk bir perşembe akşamı, minik adam şok edici bir saatte uyumaya karar verince ilk şaşırma dalgasını üzerimizden atıp izlenmeyi bekleyen bir dolu film içerisinde seçtiğimiz filmden alakasız bir şekilde 60ların müzikleri çalmaya başlayınca dedik süper! Ne uzuun bir cümle olmuş yahu;)

60lı yıllar İngiltere' sinde radyoculuk sadece hükümetin tekelindedir ve bu durum korsan radyoların doğmasına sebep olmuştur. Ülkenin yarısının gizli gizli dinlediği Rock Radio bir gemiden yayın yapan korsan radyodur ve süper kadrosuyla -Bill Nighy, Philip Seymour Hoffman ve azıcıkta görünse Emma Thompson ve Talulah Riley ile- 7/24 yayındadır. Carl, okuldan atıldıktan sonra annesi tarafından gemiye gönderilir ve hayatı çok keyifli gidiyordur, aşık olmuştur ama hükümet korsan radyolara karşı savaş açınca işler değişir.

Filmin eğlenceli konusunun ve çokiyi oyuncu kadrosunun yanında birde müzikleri var. Sağolsun Luna' dan kaçmamış, indirmiş bizde nasiplendik hemen. Dinlerken sürekli koltuktan fırlayıp dans etmek istiyorum. Müzik zevkinize uygun geldiyse kesinlikle kaçırmayın derim...

Lunakız' ın doğum günüsü...

2010-02-09T18:02:00.003+02:00

iyi doğdun, kocaman kız oldun...

geldim seni buldum, zorla kendime arkadaş yaptım:)))

what is your name?

2010-02-09T09:25:00.002+02:00

Gökçekız, öğretmenliğe ilk başladığım dönemdeki Nilo' yu hatırlatıyor bana, gerçi benden geçti artık ama O'nu gördükçe çok mutlu oluyorum. Öğretmeye olan isteği, çalışkanlığı, öğretmenliğe olan sevgisi ile yılların öğretmenlerine taş çıkarır...

Gökçekız, geçtiğimiz aylarda British Side' ın CELTA (Certificate in English Language Teaching to Adults) programından B dereceyle -bonuslu yani- mezun oldu. Bu uluslararası belge sayesinde dünyanın her yerinde İngilizce öğretmenliği yapabiliyorsunuz. Eğitimin asıl merkezi Cambridge üniversitesi ve mezuniyet belgeleri Cambridge üniversitesinin hocaları tarafından onaylandıktan sonra veriliyor.

2,5 ay boyunca aldığı yoğun eğitim %90 öğrenci odaklı modern eğitim tekniklerine dayanıyor. Bu yöntem sayesinde bol bol pratik yapma fırsatı bulan öğrenciler aynı zamanda korkularınıda yenerek eğlenceli bir eğitim almış oluyorlar. Ayrıca derslerde öğrenciler tahtada yazılanı deftere geçirmek yerine bol bol materyal kullanarak bu materyaller sayesinde dili etkin bir şekilde kullanma fırsatınıda yakalıyorlar. Konuşma derslerinin yanında Kpds, Öss, Üds, Yds kurslarına da hazırlık dersi alabiliyorlar.
Acaba Celta' da neymiş daha detaylı bilgi alayım derseniz Gökçekız'ın bu ve bu yazısına göz atabilirsiniz. Sevdim ben bu işi, hem öğretmende gayet iyi, ders fiyatları nasıl acaba diyorsanız buraya bir bakabilirsiniz...

bunlarda el mi yahu??

2010-02-07T12:49:00.006+02:00

aldığım vitaminler ve ilaçlar işe yaramaya başladı sanıyorum, en azından nefes alıp vermek artık eziyet değil.
kafamın içindeki inşaat düne göre daha sakin ilerliyo gibi ayrıca burnum da daha az sümüklü...
demliğe bir parça ıhlamur attım şimdi, kuşburnu, ayva yaprağı, biraz tarçın ve elma kabuğu
hepsi kardeş kardeş demleniyolar, mutfaktan mis gibi kokuları geliyor...
minik adam yatağında, bir eli köpeği Bobo' ya diğer eli battaniyesine sarılmış, mışıl mışıl uyuyor...
.
evde dinlenmek çok iyi geldi, minik adamla hasret giderdik sanki.
özlemişim başbaşa, koşuşturmacadan uzak, sımsıcak ana-oğul geçirdiğimiz haftasonlarını...
oyunlar oynadık, kitap okuduk, resimlerine baktık bolbol, saklambaç oynadık yine.
bazen öyle olur olmadık şeyler yapıyor ki ağzım açık kalıyor gerçekten...
acayip oyuncu oldu, "istediğini yaptırma" dalında yakında oscara aday göstericez, konuşma kısmı az o da tam olsa yandık.
evet hayır demeye başlamadı, kafa sallamayarak hallediyor işini, emme basma tulumba misali.
.
ama en çok ellerini seviyorum, tombul avuç içlerine bağlı minik şişman çubuk parmaklarını.
bu minicik ellerle nasılda her işi beceriyor, o parmaklar cımbız misali nasılda herşeyi tutuyor,
onlarla kedileri çağırıyor, sürekli bişeyler gösteriyor, neresi acırsa acısın önce onları öptürüyor...

üşüyorum...

2010-02-05T14:20:00.000+02:00

ağrıyan bir başım, durmadan, musluk gibi akan kıpkırmızı bir burnum var...
şakaklarım zonkluyor, ikinci raunda pek bir hazırlıksız yakalandım...
evde olmak lazım şimdi, bol limonlu ıhlamur içmek, sıcak battaniyelerin altına kıvrılmak lazım...
bu haftasonu evde hatta çoğunlukla yatakta geçecek gibi görünüyor...
neyseki çok üzülmedim, geçen haftadan sonra anca dinlenir bu hastalıklı bünye...
tek özlemim maskenin ardından minik adama hissedeceğim özlem olur...
.
bizim yerimizede gezin olur mu, iyi haftasonları hadi kalın sağlıcakla...

görsel:burdan

altısı bir yerde...

2010-02-04T09:20:00.017+02:00

pazar günümüzün büyük bir kısmını bu minikler ve anneleri ile beraber geçirdik.
soldan sağa sıralarsam kahküllü saçları ile bana kendi çoçukluğumu hatırlatan güzel gözlü Zeynep,
henüz yürümeye başlamamasına rağmen diğerlerine taş çıkartan ve hiçbir yaramazlıktan geri kalmayan tombul kuş Ömer,
tatlı sarışın, homurdanma ve gürültü makinası, gıdıklı bıdık Efe,
ev sahibimizin hala süt kuzusu, basma elbiseli çingene kızı Derin,
son derece sevimli elbisesi ve ayağından bir saniye çıkarmadığı trendy ayakkabıları ile Eylül,
ve içeri girdiği anden itibaren perdeleri oyun yeri belirleyip, diğer zamanlarda masadan inmeyen minik adam...

oyun grubumuzun bu ayki buluşmasında ev sahibemiz minik Derin ve annesi Elif'ti.
bu toplantıyı da bir eksikle ile -elma yanak Eylül- gerçekleştirdik ama bir sonrakine tam olmayı umuyoruz.
sadece 1 ay geçmiş olmasına rağmen geçen buluşmamızdan bu yana hepsi çok büyümüşler sanki.
birlikte çok daha uyumlu, daha paylaşımcı ve kavgasız oynayarak beni baya şaşıttılar.
sonuçta bende de muhtemelen her tek çocuk annesinde olduğu gibi içten içe paylaşım sorunu korkusu var.
ki Zeynep ve Ömer hariç -onlar kardeşler- kalan tüm bebişler tek çocuk olmasına rağmen gayet iyiydi.
kıskançlık için daha erken biliyorum ama keşke hiç başlamasa ne güzel olur dimi?

Ömer ve ablası Zeynep aslında bizim hasta olup kaçırdığımız ilk oyun grubu buluşmamıza katılmışlardı.
bu toplantımız onları -Ömer 10 aylık ve Zeynep 3 yaşında- ilk görüşümüz oldu ve tek kelime ile bayıldık;)
söz dinleyen hanım kızımız Zeynep, henüz küçük olmasına rağmen ablalılığı baya baya kapmıştı.
Ömer ise henüz yürümeye başlamamasına rağmen emekleyerek hiçbir oyundan, yaramazlıktan geri kalmadı.

fotoğraflardan da görüleceği üzere günün en popüler oyuncağı Playskool yaramaz toplar oldu.
minik adam önce borunun içindeki topları almak için uğraştı, kızdı ama öğrenince de başından ayrılmadı.
.
40 kere masadan kalkmamıza rağmen sohbetimizide ettik, çayımızıda içtik, gülüp eğlendikte.
bol bol konuştuk, anlattık, dinledik, dertleştik, abarttık Türk kahvesi içip fal bile baktık!
kıslar, iyi ki varsınız yahu, bu toplantılar yorucu olsada çook keyifli, arayı açmayalım pls;)

2010-02-01T12:34:00.008+02:00

bende pazartesi sendromu var hem de en kroniğinden, yıllardır atamadım üstümden.
haftasonundan sonra işe adapte olmakta zorlanıyorum aslında, ama bugün başka...
bugün işe dinlenmek ve kafa dağıtmak için geldim, ha çalışcak mısın diye sorarsanız,
cevabım evet ama sakin sakin, mümkünse bilgisayarın başından hiç kalkmadan, ayaklarımı uzatarak...
çünkü geçtiğimiz iki günde o kadar yoruldum ki şu an tüm kaslarım koro halinde eve gidelim diye ağlıyorlar.
perdeleri kapatsam, yataktan hiç kalkmadan 3 gün uyusam ancak kendime gelirim.
.
sınırlarımı zorladığım haftasonunun içinde özlediklerimle yapılmış lezziz bir sabah kahvaltısı, bir park gezintisi,
yirmi kişilik harika bir ekiple sabahlara kadar karaoke eşliğinde kutlanan bir doğum günü partisi,
altı bebiş ve beş anneli oyun grubu buluşması ve uyuya kalınıp yarısı izlenmiş bir film var...
biraz kendime gelim, resimleri ayarlayayım, bahsedicem ama yavaş yavaş.
şu an tek isteğim kaplumbağa hızında yaşamak...
o yüzden hadi bana müsade, Nilo kaçar...

görsel: burdan

günlerden bir cuma...

2010-01-29T14:50:00.012+02:00

sevgilimle çıktığımız tatil resimlerine baktım az önce, zaman nasılda olgunlaştırmış hatlarımızı.
bisiklet kiraladığımız gün çektiğimiz fotoğraflarda uzun uzun kendimi inceledim.
gülmekten ve güneşten kısılmış gözlerimi, tatil öncesi yeni kestirdiğim saçlarımı,
yüzümün herbir tarafına serpilmiş mini mini çillerime baktım.
resimlerdeki koca çoçuğun bisiklet tepesindeki mutluluğunu yaşadım tekrar.
evliliğimizin ilk yıllarındaki özgür tatillerimizden ve sonra minik adamlı günler başladı,
oyunları, banyoları, ilk adımları, muhallebi saati, üç aylık, bir aylık, kırk uçurtması,
dünyaya gözünü açtığı ilk dakikalar, doğum, hastaneye gittiğimiz gün...
.
sık sık değişti ruh halim, güldüm, eğlendim, hüzünlendim, ağladım acıcık,
hoşuma giden bir dolu resmin arasından minik adama sıkı sıkı sarıldığımız bu fotoğrafları seçtim...

organik annenin organik kızı...

2010-01-27T16:15:00.000+02:00

çoçukluğumun en güzel günlerini Sinop'ta geçirdim ben...
ordaki yaşantımızı, evimizi, denizi, yazlığın serin havasını, her ayrıntısını ayrı bir severim.
hele ki köydeki evimizin yeri bambaşka...
kendimi bildim bileli bu eve gitmek veya orda olmak inanılmaz bir mutluluk.
gece yaşanan sinek istilası dışında burda geçirdiğim her an mükemmel benim için.
.
şehirden çıkıp köy evimize gitmek 20 dk sürüyor ama çocukken bize 20 saat gibi gelirdi,
sürekli "geldik mi?" diye sorduğumuzu hatırlıyorum, tabelayı görüncede şarkımızı söylerdik.
şarkı dediğime bakmayın avaz avaz "köye geldik" diye bağıran 5 çocuk düşünün, şaka gibi dimi?:)
rahmetli dedemi köy kahvesinden alıp, kalan yolu artık iyice tıkış tıkış giderdik.
evimizi görüncede arabanın durmasıyla bahçeye atlayıp herbir ağızdan "dede salıncaaak" diye bağırırdık:)
bütün günü ağaçlardan meyve yiyerek, saklambaç ve top oynayarak, koşarak geçirirdik.
hatta bir sefer kuzenim otlakta ayakkabısını kaybetmişti de, 2 saat onu aramıştık.
ne kadar güzel günlerdi yahu:)
.
şimdi bu çocuklardan biri yeni evli, ümitle bebiş bekliyoruz onlardan ama hiç oralı değiller.
biri hala o güzel yerde yaşamaya devam ediyor, biri Sydney'de, mutlu ve hayatının tadını çıkarıyor,
çok şükür biri hep yanımda, biri de hiç unutmamak adına bu satırları yazıyor...

mis gibi köy meyvelerine, sebzelerine, ev yapımı reçellere, pekmezlere alışınca insan çok arıyor o lezzetleri.
gerçi teyzoşum sağolsun, hiç hayır demez ama sürekli zor oluyor tabi.
Aysun the sütçünün mis gibi sütünden sonra organik yiyeceklere olan özlemim iyice artmıştı ki annem İpek hanımı buldu...
İpek hanım uzun zaman önce İstanbul' dan kaçıp ailesi ile beraber Aydın'ın Nazilli ilçesinde Ocaklı köyüne yerleşmiş bir çiftçi,
hobi olarak başladığı iş -kendisi hala hobi desede- artık başkalarına da hizmet ediyor.
ilk siparişimiz geçen gün elimize ulaştı, aras kargo ile 24 saatte sorunsuz bir şekilde geldi kolimiz.
mis gibi taze havuç, turp, patates, tatlı kabak -minik adam çok seviyo-, elma, yeşil zeytin, kuru fasülye...
bütün sebzeleri yıkadım, kuruladım, babam kabakları kesti ben buzluğa kaldırdım,
annecim sebzeleri yemek yaptı, sevgilim minik adamla oynadı...
ailece, tam bir imece usulü çalışma sergileyip herşeyi hallettik:)
.
eğer sizde bu lezzetli sebzelerin ve meyvelerin tadına bakmak isterseniz İpek hanımın mail adresi: ipekhanimciftligi@gmail.com
aklıma bişey takıldı, sorucam derseniz telefon numarası: 0533 - 328 26 15
nerde bu çiftlik bir bakayım derseniz de web sayfası: www.ipekhanim.com.

bişey sorabilir miyim?

2010-01-25T23:03:00.002+02:00

cumadan bu yana bir garip haller içerisinde minik adam, uyku uyumuyor, sürekli huysuzlanıyor.
haftasonunu alışılmışın dışında biraz zor geçirdik, tam anlamıyla bir türlü mutlu edemedik.
ama çok da üzülmedik bu duruma, sonuçta çocuk bu anı anına tutmaz ki dedik!
yinede içim el vermedi ve bu sabah erkenden karlı yollara düşüp dr Alev teyzesini görmeye gittik.
odaya girer girmez delicesine ağlamaya başladı, çok zor zapt ettik, boynuma sarıldı sürekli.
gerçi bu çok sağlıklı bir tepkiymiş, doktordan korkması çok doğalmış, bilmiyordum...
bu ay hem kilo almış 11,5kg olmuş hem de boyu uzamış ve 80cm olmuş.
genel olarak herşeyi yolundaydı sadece hafif bir nezle başlangıcı olduğunu öğrenince rahatladım biraz.
nezlesi ilaç ve birden kabaran poposu içinde kremler yazdı Alev teyzesi:)
.
seviyorum minik adamın doktorunu, bizi iyi anladığını ve ne isteğimizi bildiğini düşünüyorum.
doktor ne derse onu yaparız gibi bir yaklaşımımız yok ama bir bilene de sormak lazım dimi?
muayenede konuştuğumuz konulardan biride televizyondu, her seferinde "kesinlikle iki yaşına kadar televizyon izletmek yok" der.
son bir aya kadar bu kuralda bir sorun yaşamıyorduk ama çok hasta olduğu bir akşam babytv açtık,
Egg Birds çizgifilmini izledi ve o zamandan beri müptelası, onlardan sebep günde yarım saat tv izler oldu.
anlattık durumu dr. Alev' e ama bu kadarı bile zararlıymış...

fotoğraflarda minik adam televizyon seyrediyor, bırak göz kırpmayı nefes bile almıcak nerdeyse...
tvnin önünden geçen olursa da "yarım saatlik iznim var, çekil" diye kızıyor resmen...
korkutuyor beni bu hipnotize olmuş bakışlar ve bu tarz...
olay televizyon olunca bizde böyle, sizde durum nasıl?

Kar sevmeyen kardan adam?

2010-01-24T13:31:00.011+02:00

minik adam uykuda, odasından hala müzik sesi geliyor kulağıma,
yanımda kahvem, ayaklarım battaniyenin altında,
sevgilim ofiste, dışarıda hava buz gibi ama bembeyaz...
.
dün sabahtan beri doğru dürüst uyku nedir bilmiyoruz, işin daha kötüsü bu durumun sebebini de bilmiyoruz...
lapa lapa yağan karı seyrettik bütün gün, rüzgar dinince camı açtık, dışarı baktık.
ilk defa gördüğü için bol bol alıştırma turları yaptık,
hatta sevgilim iş dönüşü koca bir poşet dolusu kar getirdi, elini bile sürmedi desem yeridir.
biz eline sürüncede kızdı, temizlemeye çalıştı sonrada yaptığımız minyatür kardan adamın burnunu yedi...
şansımızı dışarda deneyelim dedik ve akşam üstü çıkardığımızda yine huysuzlandı...
henüz pes etmedim, bakalım zaman ne gösterecek...

.
oğluma not: aşkım, elindeki karı sildirip temizletecek kadar başak burcu olma emi? ıııhhh, öptüm;)

beni bağlamaz...

2010-01-22T16:22:00.011+02:00

dışarıda soğuk, karanlık, sevimsiz bir hava var.
sadece yağmur olsa neyse ama böyle fırtına olunca hayat çok zorlaştırıyor.
camdan baktım şimdi de zaten karalık, bu camlarda iyice karalık gösteriyor dışarıyı...
cuma akşamı saat dört buçuk olmuş ama benim daha yapacak çook işim var.
bi dolu dosya açık, hazır ve nazır beni bekliyolar ama ben napıyorum?
oturmuş dert yanıyorum, konuşacağına yapsana deseniz haklısınız, susarım hemen.
ama içimde istek yok, tatil havasına girdim ile çoktan.
.
minik adam napıyo acaba?
derken hemen evi aradım, arkadan çığlıkları ve oyuncağının sesi geliyodu.
sesleri duyunca ısındım, yüzüm güldü, keyiflendim.
yanında olmak, tatlı gülümsemesini görmek, süt kokan nefesini hissetmek istedim.
beraber camdan bakar, kayan yağmur damlalarını takip ederdik parmağımızla.
.
işteyken aklın evde, evdeyken aklın yapacağın işlerde olmamalı aslında.
ama olmuyo ki, makina değiliz ya?
neyse iyi ki bugün cuma yarın minik adamla bol bol sırnaşırız artık birbirimize...
havaya rağmen yarın ve pazar günü için planlarımı gerçekleştirmeyi düşünüyorum,
bakalım...
herkese iyi haftasonları, resimdekilerde bizden size olsun...

görsel:burdan

akşam...

2010-01-20T22:48:00.003+02:00

yoğun geçen iş günlerinden sonra minik adamı kollarıma almak gibisi yok.
kapıda beni görür görmez tepinip boynuma sarılıyor,
o kadar neşeli o kadar keyifli ki gün sanki onun için yeni başlamış gibi.
ben günü kapatmış, kalan enerji zerreciklerini kullanırken onda yorgunluktan eser yok.
duruyomuyuz peki, hayır, herşeye rağmen tam gaz devam...
.
gelen bir yorum üzerine farkettim ki sanki hep haftasonu aktivite yapıyor gibi görünüyoruz.
aslında gün boyu işte olduğum ve eve geldiğimde az vaktim olduğu için mümkün olduğunca çokşey sığdırmaya çalışıyorum.
bugün çarşambaydı, minik adam ve sevgilim saklambaç oynarken, gelen kahkahalar ve bağırışlar arasında yoğurt mayaladım.
karla kaplı yeşilliklerin mis gibi havası geldi sütümüzle birlikte.
yoğurt yapma makinasını henüz hamileyken almıştım, iyi ki almışım, Arzum Bebbe serisinden.
temizlemesi kolay, kullanımı çok pratik, uygun fiyatlı ve her seferinde süper tutmuş yoğurtlar garanti.
aa bide zaman ayarı var, bitince ötüyo hemde fişini çekene kadar, bu kısmı sinir...
okudum da şimdi yazdıklarımı tam reklam gibi olmuş:)

gün içinde oyuncakları ile oynadığından sıkılmaması için yeni oyunlar bulmaya çalışıyorum.
geçen hafta dedesinin getirdiği dominoları bisküvi kutusuna yerleştirdik.
artık birçok aktiviteyi bazen tam bazen yarımda olsa ben göstermeden yapabiliyor.
çabucak dominoları yerleştirdikten sonra üstüste dizdik, sıraladık, grupladık, sayılarına baktık.
sonrasında bisküvi kutusuna takıldı biraz, sıkıştırdı, şekli bozulmayınca sinirlendi tosba:)

başka bir akşam mısırların arasından kuru fasülyeleri topladık.
mısırlarla oynamayı çok seviyor daha öncede başka bir aktivite için kullanmıştık zaten.
içindeki fasülyeleri ayıklayıp yandaki kutuya doldurduk.
minicik parmakları dolmaiçi avuçlarıyla böyle ince işlerle uğraşmasına bayılıyorum.

.
biliyorum haftasonuna daha iki gün var ama içim kıpır kıpır,
çook eğlenceli, çook keyifli planlarım var, çocuklu ve çocuksuz, anlatırım ;)

sanki bişeyler eksik gibi?

2010-01-14T23:58:00.001+02:00

hayat çok hızlı akıyor, çalışmak, çocuk yada büyük şehrin karmaşası değil sebep,
ne olursa olsun geçiyor sen yakalasanda yakalayamasanda.
yakalayamıyor olman onu ilgilendirmiyor, bu senin problemin.
işte bir hafta daha bitti, minik adam bir hafta daha büyüdü,
annesi va babası yorgunluktan ve uykusuzluktan olsa gerek dün akşam saat 9 da onunla beraber uyuya kaldı.
hatta abarttılar uyuma işini sabah bakıcının kapı sesiyle uyandılar,
anne işe geç kaldı, babaysa bir sonraki deniz otobüsüne bindi.
yeni haftaya biraz geçte olsa koşuşturmalı bir şekilde başlandı.
oysa 2 gün önceye kadar herşey çok daha sakindi...
.
bu haftasonunu iki kişilik geçirmedik, misafirlerimiz vardı hemde hergün.
aslında onlara misafir denmez ama bize geldiler ya, olsun ;)
cuma akşamını Gökçekız ve Tolga' sı ile beraber geçirdik, sohbet sohbeti açtı, gece saat 1' i gördü.
keyifli bir akşamdan sonra Onlar taksiye binerken biz hala camdan el sallıyorduk.
cumartesi minik adamın teyzesi bizimleydi.
haftasonları geleceğini biliyor sanki, uyanır uyanmaz önce babayı sonra gegesini soruyor.
akşama kadar kovalamaca, saklambaç oynadılar, koştular, eğlendiler.
bu güzel abaküsü Yasemin gegesi hediye göndermiş, Mürü gegesi ile bol bol oynadı.
boncuklar çok komikti herhalde çok güldüler:D

oyun arası, muhabbet arası, iki mis gibi Türk kahvesi sonrası, fincanın içindeki karartılardan bir soru geldi:
"sanki bişeyler eksik gibi mi hissesiyorsun sen?"
beklenmedik bir anda yakalanınca düşündüm biraz...
eve bakıyorum, mutfak iyiyken oturma odası dağınık, işe bakıyorum biri bitmeden diğeri başlıyor,
oğlana bakıyorum, isteklerim var zamanım yok, kendime bakıyorum, daha doğrusu bakamıyorum,
sevgilime bakıyorum, iyi ki o kendime bakabilecek yaşta.
olduğu kadar yaşıyor ve yaşatıyor gibiyim aslında.
bunları dile getirdikten sonra bir ara verdim yine, düşündüm üzerine biraz daha...
ve bu duruma yani eksiklerim olmasına üzülmedim, önemsemedim çok fazla.
herşeyi en iyi şekilde yapamazsın ki, önemli olan yaptıklarını en iyi şekilde yapmak dimi?
amaç mükemmel anne, mükemmel ev kadını veya mükemmel iş kadını olmak değil ki!
ve şuna karar verdim: minik adamla, sevgilimle, evimle, kendimle, hayatımla olduğum gibi mutluyum ben,
gerisi vız gelir, tırıs gider yahu...
.
takıldım fala kendi göletimde iki dakikada fırtına kopardım böyle.
bakalım bu hafta neler getirecek? Hepimize iyi haftalar...

böyle olacağını tahmin etmemiştim...

2010-01-14T14:04:00.001+02:00

ezelden beri severdim günlük tutmayı, hala da atamam onları, kıyamam.
evde bir yerlere tıkışmış bir şeklide dururlar...
bu blogda günlük gibi olucaktı benim için, ben anlatıcaktım, o dinleyecekti.
sessiz sessiz benim gelmemi bekleyecekti sanki...
çok yanılmışım ama iyi ki yanılmışım...
ne dediğimi merak edenler olmaya başladı ve sonrasında yorumlar, mailler geldi.
kapıyı açmıştım bir kere, giriverdiler hayatıma, bazıları sessizce, bazılarıysa gümbür gümbür.
aynı kapıdan bende geçtim ve çok güzel insanların hayatlarına girdim...
.
gümbür gümbür gelenlerden biri de sevgili Füsfüs ve dünya tatlısı minik kızı Defne ...
bu güzel hediyeleri de Onlar göndermişler.
cupcake anahtarlık karta kadar her parça özenle tek tek hazırlanmış,
hepsine zamanını, emeğini, sevgisini katmış Füsfüs'cüm...

ne zamandır aklımdaydı Füsfüs' e mail atmak aslında ama O önce davrandı,
hem mailde hem hediyelerde:)
anahtarlığımı hemen kullanmaya başladım, uğur getirir umarım.
Deniz' imin harflerine gelince henüz karar vermedim ne yapacağıma, beklemede şu an:)
Füs'cüm, birbirinden güzel hediyelerin için çook teşekkür ederim,
beni, bizi çok mutlu ettin, kocaman kocaman öpüyorum ve kucaklıyorum sizi:D

.
bu bloğun bana bu kadar çok şey katacağını, bu tür duygular yaşatacağını hiç düşünmemiştim.
bişeyler karalarken, okurken, paylaşırken iyi ki var diyorum, hemde her seferinde...
iyi ki buralardayım ve iyi ki buralardasınız...

hatırlamak adına...

2010-01-13T17:06:00.002+02:00

O anlattı ben dinledim
hüznü, ayrılığı, özlemi, vedayı, yola dair, yolculuğa dair herşeyi dinledim
...
içimize sızdı, ritmi dilime dolandı, müziği doyurdu
günümü güzelleştirdi, yüzüme tatlı bir tebessüm kondurdu
gözlerimi kapattım, kendimi sesinin kollarına bıraktım
...
bu ses geçen hafta 21 aylık kanser mücadelesine yenik düştü
...
Lhasa de Sela
...
yolculuklar insanını son yolculuğunda sevgiyle anıyorum

düşerek büyüyorlar dimi?

2010-01-11T10:05:00.004+02:00

minik adam tam bir yaralı yüz bu günlerde...
sol yanağında geçmek üzere olan bir çürük, sağ yanağında da kırmızı bir şişlik var.
bayramdan kalma dikişlerinide unutmayayım, ufacık bir faça.
hani yurtdışındaki sosyal görevlilerden burda olsa kesin oğlanı elimizden alırlardı.
"bakamıyosunuz siz bu çocuğa, kesin dövüyorsunuzdur da!" diyerekten olay çıkartırlardı!
yazarken bile içim bir tuhaf oldu valla.
ama bilmezler ki O düştükçe, vurdukça, ağladıkça benim içim yanıyo.
O bağırarak, ağlayarak gösteriyo acısını peki ya ben?
kalbim mengenelerin arasında sıkıştıkça sıkışıyo, bir süre kendime gelemiyorum, nefesim tıkanıyo resmen.
öyle olur olmadık kazalar, yaralanmalar ki bunlar düşündükçe şaşırıyorum gerçekten.
yakında kontrol manyağı bir anne olucam ya ondan korkuyorum, kendimden korkuyorum...
.
haftaiçi kazaları geçirip çeşitli morluklar edindikten sonra haftasonunu sakin geçirdik.
oyunlar oynadık, puzzlelar yaptık, resim çizdik, kitap okuduk...
geçen haftalarda arıyorum demiştim ya sonunda hayvanlar ile ilgili istediğim gibi bir kitap bulabildim.
baktığım bikaç tane vardı ama onlarında basımı tükenmişti.
Resimlerle 100 Hayvan, Remzi Kitapevinin çocuk dizisinin yeni çıkan kitabı.
içinde ev, çiftlik, kutup, Afrika hatta Avusturalya hayvanları bile var, gerçekten çok güzel hazırlanmış.
değişik hayvanlar görmek minik adamın hoşuna gitmiş olucak ki hergün en az iki kez bakıyor.

aslında uzun zaman önce oynamıştık bu oyunu, resimlere bakarken buldum.
makarna kutusunun üzerini renkli elişi kağıtları ile kaplamıştım,
ön kısımda var olan deliğe üsttekini eklemiş ve kutunun üzerine ördekler yapıştırmıştım.
sonrasında minik adamda sürpriz yumurta kutularını üstten atıp, ortadan toplamıştı.
uzun süre oynadı bu kutuyla, özellikle yemek yedirirken çok işimize yaramıştı.
şimdiyse üstü yemek lekeli, ıslandığı için yapışkanlar atmış bir şekilde rafta duruyo.
ne bilim atmaya kıyamadım, çöpçü yanım sağolsun.

.
bugün pazartesi, sizi bilmem ama beni çook uzun, bol mesaili bir hafta bekliyor olabilir.
umarım keyifli bir haftasonu geçirmiş ve haftaya başlayacak gücü toplayabilmişsinizdir.
yazdığıma bakmayın siz, kendi adıma şüphelerim var.
bi de daha yeni başlayan hafta için ağrıyan bir sırtım ve geri geri giden ayaklarım.
ara gaza ihtiyacım var benim, anlaşıldı, acıkta olsa kafa dinlemeye.
saatsiz kahvaltı edip düzenli uyumaya yada rahatlatıcı bir masaja.
ne istediğim konusunda bir sorun yok, burası net, ne zaman yapabileceğim konusuna gelince tam bir muamma.
umarım beklenmedik bir yolculuk yada harika bir sürpriz gerçekleşir, sizin içinde bizim içinde!
sevgili evren, bu mesajı sana gönderiyorum, cevabını da en kısa zamanda bekliyorum;)

3k in 1...

2010-01-06T09:29:00.023+02:00

Paolo Giordano' nun ilk kitabı Asal Sayıların Yalnızlığı...
Sevgilim almış getirmiş bu kitabı geçen haftalarda, bir çırpıda okudu. Bitirince ne düşündüğünü sorduğumda "eh fena değil, okunabilir" yorumunu aldım. Aslında O'nun dilinde bu "okuma istersene" eşit ama işte hem meraktan -öyle dedi ya- hemde itiraf ediyorum ismine tav olduğumdan başladım okumaya.

Geçirdiği kayak kazası sonucu topal kalan Alice hem ailesi ile yaşama hemde sosyalleşme sorunları yaşamaktadır. Parkta engelli kız kardeşini kaybeden Mattia ise kardeşinin aksine bir matematik dehasıdır ve hemen hemen her dahi gibi anlaşılamama problemi vardır. İkili bir yandan kendi dertleri ile uğraşırken bir yandan da birbirlerine destek olmaya başlarlar.

Yazar, nükleer fizikçi ve kitapta İtalya' nın en çok satan kitaplarından biri olduğu gibi İtalya' nın en prestijli ödüllerinden biri olan Premio Strega ödülüne de sahip. İki "anormal" karakterin aşkını anlatan yazar onlara anormal demektense asal sayı demeyi tercih etmiş. Çünkü asal sayılar diğer tüm sayılardan farklıdırlar, sadece 1' e ve kendine bölünürler. Bu iki asal sayının hayatları kesişir kesişmesine ama asallık yalnızlık demektir aslında.

Kitap, özünde bir aşk hikayesi. Basit, rahat okunası ve akıcı bir dile sahip. Genel fikrime gelince başyapıt denemez ama fena da değil...
Paulo Coelho' nun son kitabı Kazanan Yalnızdır...

Yazarın -herseferinde soyadını telafuz ederken zorlanıyorum valla:)- okuduğum sekizinci kitabı. Bikaç kitabı hariç diğerlerini çok beğendiğimden kesinlikle her zaman okuyacağım yazarlardan biri...

Kitap, satırlar arasına gizlenmiş mesajlarıyla hala hayattan aradığını bulamayan, hırsları olan, başarı peşinde koşanlara pek hitap etmiyor aslında çünkü daha çok mevkin, bankadaki hesabın, dolabındaki giysilerin, arkadaş çevren, işin vs. ne olursa olsun içinde, kendi özünde nasıl hissettiğinle, hislerine karşı farkındalığınla alakalı.

6 farklı kişinin 24 saatten daha kısa bir zamanda hayatlarındaki değişimlerinin anlatıldığı kitapta olayların merkezinde zengin ve başarılı bir Rus işadamı olan İgor var. İgor, kendisini terk eden karısının peşine Cannes' a gider ve O' na olan sevgisini dünyaları yok ederek yani cinayet işleyerek göstermeye başlar. Cinayet derken kan gövdeyi falan götürmüyor, esas konu yazarın sinema, moda ve sanayi sektörünün insanlıktan uzak, acımasız, gösteriş üzerine kurulu dünyasını tüm netliğiyle gözler önüne sermesi.

Okuyucusunu, içsel yolculuğa çıkarmada çok başarılı olan yazar yine buna benzer ama biraz daha farklı bir yolculuk yaşatıyor bu kitabında. Çok güzel bir Arap atasözü kaldı aklımda: "çocuklarına hem kök hem kanat verebilene ne mutlu" diye, çok anlamlı geldi bana... Severek okudum, okumak isteyenlere tavsiye olunur...

Stefan Zweig' in ilk okuduğum kitabı Bir Kadının Yaşamından 24 saat ve Bir Yüreğin Ölümü...

Kitap, iki bağımsız hikayeden oluşuyor. Sevgilim okudu önce -aldığım nerdeyse tüm kitaplarda olduğu gibi- "ilk hikayeyi ikinciye göre daha çok beğendim" yorumun yaptı, herzamanki gibi merak ettim bende ve elimdeki kitabı bi kenara koyup başladım okumaya.

Her iki hikayede de benzer bir tema var aslında, hayatlarını yaşayamamış, karşılarına çıkan önemli fırsatı değerlendirememiş iki ayrı karakterin hikayesi anlatılıyor. İlk öyküde Mrs. C.' nin yaşamında 24 saat içinde yaşadığı inişler, çıkışlar, değişimler ve hayal kırıklığı anlatılıyor. Öykünün yazıldığı seneye ve yazara uygun olarak bol tasfirli bir anlatım vardı, normalde çok sevmediğim bir yazım tarzıdır ancak bu öyküde rahatsız olmadım. İkinci öykü ise tüm hayatını, tek çocuğu ve karısı için çalışarak geçirmiş bir adamın, bir anda onların gözündeki yerini anlamasıyla yaşadığı hayal kırıklığını, hislerini anlatıyor.

Her iki öyküyüde, karakterlerin hareketlerinden çok olaylara bakış açılarını, düşüncelerini detaylandırdığı için beğenerek okudum. Freud' a ve psikolojiye ilgisi ile bilinen yazarın başka kitaplarını okurum diye düşünüyorum...

Bunlarda büyüdüler yahu...

2010-01-05T13:55:00.001+02:00

geçen hafta oyun grubumuzla buluştuk, daha öncede bahsetmiştim zaten.
yaz dönemi parklarda gerçekleştirdiğimiz toplantılara havaların bozulmasıyla yeni bir boyut kazandırdık,
3 haftada bir ev buluşmaları yapıyoruz artık.
ilk toplantıyı hastalık sebebiyle kaçırmıştık, bu seferde gidemeseydik çok üzülecektim.
yine de 2 bebiş ve 2 anne eksiktik ama çok eğlendik.
üstteki resim bücürlerden bir kare, soldan sağa:
elma yanaklı Eylül, yakışıklı sarışın Efe, cimcime kız Eylül ve tabiki minik adam...

hepsi ayaklanmışlar, yürümeye başlamışlar, konuşuyorlar, taklit ediyorlar.
en büyükleri minik adam -3 Eylül-, en küçükleri kırmızı yanaklı Eylül kızdı -21 Eylül-.
yaşları bu kadar yakın olması hem iyi hem de kötü oldu tabi.
arada oyuncaklar için bağırıp ağlasalarda, kan çıkmadı Allah'tan:)

mayın tarlası gibi oyuncaktı her yer, yürümekte zorlandık valla.
düşündüğümüzün aksine bu kadar harekete rağmen masada oturup çayımızı içebildik.

hatta abarttık, ara ara çıkan engellere rağmen Türk kahvelerimizi bile içtik:)

hem anneler hem de bebişler için çok keyifli bir gün geçirdik.
bol bol oynadılar, koşuşturdular, günün sonlarına doğruda yorgun düştüler...
.
insanın kendini anlayan, destek veren, dinleyen, aynı yaş grubundan bebeği olan arkadaşlarının olması gerçekten çok güzel...
öpüyorum sizi ve kuzularınızı, sevgiler kıslar...

İzleyin, pişman olmazsınız...

2010-01-04T11:25:00.002+02:00

James Cameron' ın son filmi Avatar...

Minik adamın ananesini 10 gün önceden ayarladım ve biletleri de perşembeden aldım ki son dakikada bir sorun ile karşılaşmayalım diye. Bir film fanatiği olarak herkesin konuştuğu -bir bildikleri varmış gerçekten- bu filmi asla kaçıramazdım.

Eleştirileri ve yorumları izledikten sonra okumayı sevdiğim için filme konusu hakkında çok az bilgi sahibi olarak gittim. Bilim kurgu ve animasyonun mükemmel karışımı olan filmde, tahmin edilenin aksine istilacılar insanlar uzaylılar değil. Yaklaşık 2 saat 45 dakika süren film, yok olmakta olan Na'vi halkının yaşadığı Pandora adlı gezegende -isim tam olmuş- geçiyor. Eski bir asker olan Jake, yerel halkın yaşadığı yere görev için gönderiliyor. Bu noktaya kadar orta-üstü bir bilim kurgu gibi devam eden film Pandora' nın güzelliğiyle bambaşka bir hale bürünüyor ve inanılmaz bitki örtüsüyle, alışılmışın dışında hayvanlarıyla, herkesin ve herşeyin birbirine bağlı olduğu, kendi içinde uygarlaşmış, doğaya karşı aşırı duyarlı bir ırkı anlatmaya başlıyor.

Kendi içinde dünyası olan filmlere bayılıyorum, Yüzüklerin Efendisi yada Harry Potter gibi. Farklı bir dünya, farklı bir ırk, kültür, yaşam, dil, hepsi tüm bilgilerimizi altüst eder tarzda, alışılan normalin dışında. Bunun verebilmek içinde müthiş bir yaratıcılık ve hayal gücü gerekir ve Avatar' da kesinlikle ikiside vardı. Konu olarak bazı noktalarda zayıf kaldı ama ara ara verilen mesajlarla durum toparlandı gibi.

Görüntüye gelince en kötü 3d izlenmeli, aman aman öyle ateş gözünüze girmiyo, oklar size doğru uçmuyo ama Pandora' nın tadı ancak böyle çıkar, en iyide imax teknolojisi ile izlenir. Son olarak harcanan milyon dolarlara ve yıllara fazlasıyla deymiş bir film. Henüz izlememiş olanlara, kaçırmayın, kesinlikle pişman olmazsınız...